Hayattan zevk alamıyorum. Her günüm işkence gibi geçiyor. Maddi durumumuz kötü değil, tip olarak da fena değilim ama istenilen tipe sahip değilim. Tek kötü şey beni bu hale getiren şeyler. İnsanlardan nefret ediyorum, bazen annemle tartışsak bile ona karşı içimde bir nefret oluşuyor. Eskiden böyle biri değildim çok mutluydum, en ufacık şey bile benim içimde mutluluk oluşturuyordu ama artık hayata karşı bir hissiyatsızlık oluştu içimde. Okb hastasıyım. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum internetten araştırabilirsiniz. Göz rahatsızlığım var 6 senedir, beni yaşamdan bezdirdi. Size hayatımdan özet geçeyim:
Babamın ölümü üzerine tam 10 sene önce yaşadığımız şehri terk ettik. O zamanlar 8-9 yaşında falandım. Hayatımda bir değişiklik olur daha mutlu olurum diye düşünüyordum, arkadaş bulurum çevre bulurum falan filan. Ama gerçeği önceden bilemezsin ki. İnsanları, çevre, şehir hepsi beş para etmez, serseri, gereksiz insanlar. Daha bile özellikler yazabilirim ama boş nefret ettiğim insanlar. Okul zamanımda sınıfta desen iyi bir dostum olmadı hepsi alaycı, patavatsız, serseri tiplerdi. En yakın dost dediğim insanlar bile aslında benim gerçek dostum değillerdi. Hepsi beş para etmez insanların tekiydi, bana yarardan çok zararları dokundular. Bu tip insanlar yüzünden özgüvenim bile düştü. Her günüm işkence gibi geçiyor, huzurun desen h'si yok hayatımda. Eski arkadaşlarım öyle değillerdi ama hepsini taşındığımız şehirde bıraktım. Buranın insanlarından nefret ediyorum ve asla benim eski arkadaşlarım gibi olacaklarını düşünmüyorum. Arkadaş demeyin zaten buranın insanları dediğim gibi alaycı, patavatsız, serseri insanlar. İyi insan dediklerim bile beni sebepsiz yere bıraktı. Genelde iyi insanlarla da kafa dengim bir olmadığı için arkadaş olduğum söylenemez. Belki aranızda beni anlayan olamayacak ama bir insanı aynı derdi yaşayan anlar diye bir söz vardır. İşte empati buna denir. Şu an bile içimde patlamayı bekleyen bir bomba var ama yansıtmıyorum dışarıya. Hayattan zevk alamıyorum artık!
Babamın ölümü üzerine tam 10 sene önce yaşadığımız şehri terk ettik. O zamanlar 8-9 yaşında falandım. Hayatımda bir değişiklik olur daha mutlu olurum diye düşünüyordum, arkadaş bulurum çevre bulurum falan filan. Ama gerçeği önceden bilemezsin ki. İnsanları, çevre, şehir hepsi beş para etmez, serseri, gereksiz insanlar. Daha bile özellikler yazabilirim ama boş nefret ettiğim insanlar. Okul zamanımda sınıfta desen iyi bir dostum olmadı hepsi alaycı, patavatsız, serseri tiplerdi. En yakın dost dediğim insanlar bile aslında benim gerçek dostum değillerdi. Hepsi beş para etmez insanların tekiydi, bana yarardan çok zararları dokundular. Bu tip insanlar yüzünden özgüvenim bile düştü. Her günüm işkence gibi geçiyor, huzurun desen h'si yok hayatımda. Eski arkadaşlarım öyle değillerdi ama hepsini taşındığımız şehirde bıraktım. Buranın insanlarından nefret ediyorum ve asla benim eski arkadaşlarım gibi olacaklarını düşünmüyorum. Arkadaş demeyin zaten buranın insanları dediğim gibi alaycı, patavatsız, serseri insanlar. İyi insan dediklerim bile beni sebepsiz yere bıraktı. Genelde iyi insanlarla da kafa dengim bir olmadığı için arkadaş olduğum söylenemez. Belki aranızda beni anlayan olamayacak ama bir insanı aynı derdi yaşayan anlar diye bir söz vardır. İşte empati buna denir. Şu an bile içimde patlamayı bekleyen bir bomba var ama yansıtmıyorum dışarıya. Hayattan zevk alamıyorum artık!
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer