Garibanlık sizin üstüne ne zaman yapıştı?

Doğuştan gelen ve hiç peşimi bırakmayan şey, bir kıytırık hemde plastik hayal meyal hatırlıyorum beslenme çantası için ne kadar ağladığımı hatırlıyorum. Bir daha da hiçbişi için ağlamadım sanırım kabullendim. Hiç oyuncağım olmadi, peluş oyuncaklar hep içimde kaldı. Ben hiç çocuk olmadım ki. En çok kızdığım şeyde çocuk nasıl bir aileye doğacağını bilemez ve seçemez ama anne bilir nasıl bir ortama çocuk doğuracağını. Insan böyle bir ortama niye çocuk doğurur bu hata annemin ve bunu da ona hep söyledim ve artık onu görmek bile istemiyorum, ölse işim yok kalsa. Ben bu hayata gelmek zorunda mıydm, bu çileleri çekmeli miydim, bunu hak etmedim bu yüzden aklı olan ortamını bilir ve ona göre çocuk doğurur.

Hiç gariban hissetmedim ama kimseylede ne küçükken ne büyükken dalga gectım gariban hissettirdim hatta 2. Sınıfta ayağında aksaklık olan bir arkadasıma yeni gelen bir çocuk vardı (ben yeni cocuktan hoşlanıyordum 😂😂) zorbalık ediyordu ben de arkadasım için o yeni gelen çocukla kavga etmiştim aileler çağırılmıstı onun kolunu çevirip bırakmadım diye gariban koruyucusu dostu gibi bişeydim ya her zamanda öyleyimdir haklı kimse onun yanında savasırım haksızlık karşısında susaan dilsiz şeytanmış derler. Kimseyi kimseye ezdirtmem