Ne tür işler yapabilirim?

Sizin gibiler hep vardı maalesef olmaya da devam edicek, benim gibi bir anneye sahip olsan, geçirmeyeceğin psikolojik rahatsızlık ve almayacağın destekten annenin kafasına sıkardın.

Maddiyatı eyw da, maneviyat olmadan maddiyat bir hiç.

Ergen demişsinde çoğu olgun kişiden daha da olgun düşünen biriyim. Mesela sizin gibi sözde "olgun" olan kişiler değilim, bu çocuk annesine bunları neden diyor diye soran kişilerdenim ben.

Haaa hatırladım siz şu , "annedir döverde severde, sen ses çıkartmayacaksın" diyenlerden değil misiniz?

Para vermedi diye değil, beni asosyal yaptı lan daha ne olsun daha ne, yaşamadım bu hayatı. Bütün hayallerimi hedeflerimi soldurdu, OKB geçirdim bi Allah'ın c. c kulu yardım etmedi, annem düşene bir tane daha vurdu, çevremdeki bütün arkadaşlarımdan dışlandım hala da dışlanıyorum, özgüvenim yerlerde dolaştım, arkadaşlarım arasında mal şizofren diye anıldım, annem yüzünden psikkolojim bozuldu Tanrıdan başka sığınıcak kimsem kalmadı, bi o anladı beni.

Para konusunda gelicek olursak, hiç bir zaman (çocukluğumuzu da saymassak e bi zahmet) para alma, harçlık alma, parayı alıp gezeyim, şurda yemek yiyeyim vs.. gibi alışkanlığım olmadı, ulan günlük hazır noodle ile doyan insanım ben ne zararım olabilir bunlara, şimdi hakkım olanı , normal insanların yaptığı aktiviteleri yapmak istiyorum diye suçlu ben mi oldum?

Bir tane mağazaya bile beraber gitmeye tiksiniyorum, benim beğendiğim şeylerin sevdiğim şeylerin onun için bir değeri yok, kendimı bıçaklasam yine onun dediği alınır. Dolabımda 10 tane kıyafet don varsa bunu 8 i ni o almıştır, 2 tanesini de zor bela ben almışımdır.

Kürtlük konusuna gelicek olursak, kürtler genel olarak adetlerine ve elaleme bağlı kişilerdir. Bende onların o adetlerini istemiyorum, elalem ile hareket etmelerinden nefret ediyorum, kabul etmek zorunda da değilim.

Yani yaşatmadıkları hayatı yaşamak istiyorum.

Annem babam 6-7 yaşlarımdayken ayrıldılar, çok şükür donuma kendim karar veriyorum ona karışmadı. d kinaye yaptım orada. d

Ben doğma büyüme asosyalim, annemden nefret ediyorum bunu şöyle söylemiyorum, "işte bana bunları bunbları yaşattı ondan dolayı" sevmiyorum değil, bak Tanrı çarpsın içimde yok, anne sevgisi ile çocuk sevgisi sonradan oluşabilen bir şey değil değil mi? o çocuk doğduğunda anneye default olarak yüklenen bişi, ama bana hiç bir zaman onu hissettirmedi, yüzüne karşı da kaç defa söylememe rağmen değişmek için çabalamıyor, çocukluğumdan beri, işte şu kıyafeti alayım, arkadaşımınki daha iyi ondan da alayım, şuraları şuraları gezmem lazım gibi şeylerim olmadı (bi patlama dönemim vardı oda kısa zamanda söndü),

Ben normal değilim analdın , normal değilim, %1milyon eminim sen asosyalliğin a sını görmemişsindir. O insanların bana nası baktıklarını, arkadaşların ve kendi öz ailen arasında nasıl ezildiğini görmemişsindir.

Hiç bir güç bu yaşımdan sonra (17) bana anne sevgisi getiremez. Ancak Tanrının bir mucizesi olacak öyle

Çalışıcam zaten lisemde bitti mezun sayılırım artık, bir iş bulayım direkt dalıcam.

Tek çocuğum, neredeyse hiç görüşmüyorum babamla, akrabamız da var zaten altlı üstlü, diğer mahallemiz akraba kaynıyor

Onları seviyorumda, onlarda annemin yancıları zaten, ne söylesem boş onlara.

Okul bitti artık yani sınavlarım bitti dilekçemi de verdim arık okula gitmeme gerek yok 2 aya mezun sayılıırm.

Kuzenlerimdende hiç benim yaşımda veya benle aynı kafada olan yok, mahalle arkadaşları zaten kendi aralarında çok iyi anlaşıyorlar çalışıyorlar buluşuyorlar eğleniyorlar falan filan, bizimkiler onlarla dolaşmama pek sıcak bakmıyorlar

Daha reşit değilim alırlar mı ki

liseyi bitirsem zaten sadece üni sınavına çalışırım, bir kaç ay çalışmak istiyorum sadece o kadar