Ailem neden bana hiçbir zaman inanmıyor?

Arkadaşlar kötü yorum yapıp aşağılayacaksanız yazmayın daha iyi. Evde dört kardeş yaşıyoruz ben en büyüğüm benden bir küçük olan çok yalancı ama o kadar yalancı ki yasak elmadaki Şahika'ya taş çıkartır. Ve onun bu yalanlarına bir tek ben şahit oluyorum annemin gözünün içine baka baka o kadar çok yalan söylüyor bana iftira atıyor ki ve öyle bir rol yapıyor ki ailemin gözünde ben tam bir yalancıyım. Kimsenin bana inandığı yok vallahi doğru söylüyorum hayatımda o kadar az yalan söyledim ki (onlarda pembe yalan) bu güvensizliği anlayamıyorum sürekli her davranışımda sen sen kardeşimsin yalancısın beklenir senden diyorlar her şeyi yanlış anlıyorlar kardeşim sabahtan akşama kadar odasından çıkmayıp abartmıyorum şeytani planlar yapıyor onlar çocuk ders çalışıyor diyorlar ben 1 saat iş yapmayayım sen yine ne işler çeviriyorsun yoksa erkeklerlemi konuşuyorsun falan diyorlar ki kardeşim tam da bir hırsız geçen annemin parasını çaldığını gözümle gördüm annem paramı senmi aldın dedigindeyse gözünün içine baka baka yemin etti sonra onun çantasından çıkana kadar ben suçlu oldum para bulununcada anne okuldaki arkadaşım çok fakir ona verecektim dedi inanabiliyormusunuz ben anneme bak ben yalan soylemiyormusum dedigimdeyse yinede ne bir özür ne bir pardon dahasida var ben yurtta kalıyorum haftada 2 gün okul var sabah gidip okul bittiği gibi geliyorum ama hem derslere geç kalıyorum hemde bu benim için çok yorucu bir gün önceden gitmek isteyince evde kıyametler kopuyor bilmiyorlar orda birazda huzur buluyorum ne yapsam hiç bilmiyorum intihar denemelerim bile oldu çok yoruldum yardım edin