Bu derdi yaşayan var mı?

Olur olmadık şeylere üzülürdüm tırnağım kırıldı diye dert edinir ağlardım. Meğer hayatta bu kadar basit şeylerin esamesi yokmuş. Babam.. benim canım babam çok sağlıklıydı biz öyle zannediyorduk. Her yıl aynı öksürük şikayetiyle doktora giderdi ve hepsi ciğerinizde enfeksiyon var deyip şurup ilç vs yazıp eve gönderirdi özele de gittik devletede. Sonra iki ay önce öksürürken kan geldiğini gördük. Aynı gün doktora gittik testler biyopsi vs yapıldı ve benim babamın son evre akciğer kanseri olduğunu söyledi doktor bize annem ve bana.. vücudunun bir çok yerine lenflere göğüs duvarına bacağına birçok yere sıçradığını ve en önemlisi beyinde dört farklı bölüme yayıldığını söyledi ağzımı açamadım konuşacak dermanım yoktu annem şoka girmişti nasıl olur insan hayret ediyordu doktor en fazla altı ay vaktiniz var bu sürede acısını dindirmek için kemoterapi alacağını söyledi kısaca dermansız bir dert.. neyse eve gittik yol buyunca hiç konuşmadık annemle babam ah benim o güzel kalpli babam o halde bize yemek yapmış neyim varmış dedi henüz demedi dedik diyemedik nasıl denir ki sonra tüm bu gerçekleri babama anlatsak yıkılacağını biliyorduk o yüzden doktorunda fikriyle bir akşam babama annem kansermiş dedi ama korkma iyi ki erken farkettik dedi halbuki neyse.. sonra babam ağlamaya başladı ilk defa onu böyle görüyordum anneme bana sarıldı geçicek bunuda yenicez dedi boğazımda bir yumru nefesim kesiliyordu ağlamamak için tırnaklarımı avucuma geçirmişim hissetmedim bile. neyse o günden bu yana iki ay geçti ama öyle zor ki pazularına asılırdım, ayağım yerden kesilirdi.. şimdi çorba kaşığını ağzına götüremeyişini izliyorum, yüreğim her yerinden kesiliyor, kanıyor.. dolgun yanaklarının yerini çopur çukurlar, kocaman parlayan gözlerinin içini sapsarı bir solukluk ve semiz şakaklarının yerini kuru, sivri kemikler aldı.. fakat dimağım almıyor işte.. hayır diyor, bu olamaz! bu babam olamaz.. benim babama bunlar olamaz.. koca bir dağ nasıl olur da bir anda eriyip, sönüp gider? bu nasıl olabilir? nasıl? ve ben.. ve doktorlar.. ve tıp.. ve teknoloji.. ve bir şeyler, birileri.. nasıl olur da bu eriyişe, bu sönüp gidişe bir çare bulamaz? nasıl olur? neden? ben çok çaresizlikler yaşadım, çok yokluklar gördüm ama size yemin ediyorum böyle bir çaresizlik, böyle bir zavallılık yaşamadım. içim eziliyor lan.. nasıl eziliyor biliyor musunuz? okyanusları, dağları.. tüm bir dünyayı tek başıma sırtlanmışım gibi.. bu satırları okuyan herkese sesleniyorum! içimde çağlayan, boğazımda düğümlenen bir çığlıkla sesleniyorum! gidin öpün babanızı! sarılın! yanınızda değilse arayın, seni seviyorum deyin! ne bileyim.. koynunda yatın.. koklayın.. babam için de bir kere içinizden dileyin; nolur ölmesin.. nolur ölmesin