İIntihar eşiğinde bir kızın son çırpınışları?

Merhaba.. ben 23 yaşında herhangi birisiyim.. adım önemli değil... kim olduğum da önemli değil.. Izledigim bir dizide bir belgeselden bahsediliyordu. Aya çıkan insanların dünyaya döndüklerinde ya intihar ettikleri ya da delirdikleri görülmüş.. Nedeni araştırıldığında aydan dünyaya baktıklarında koskoca bir gezegende küçük bir nokta bir hiç olduklarını farketmişler.. Ve sonuç hepsi için felaket olmuş.. Benim bir hiç olmamı hissetmem için aya çıkmama gerek kalmadı.. Bana hayatımdaki en büyük hiçliği malesef en yakınım annem yaşattı.. Gelişimle alakalı kitapları okuduysanız ya da az çok bilginiz varsa;duyusal, duygusal, fiziksel, motor.. türü her ne olursa olsun işlevselligin "normal" olması için anne şevkatine, anne sevgisine olan ihtiyacımızdan bahsedilir.. Bundan nasibini alamamış benim gibi bir kızda çaresiz, yarım kalmış hisleriyle boğuşur.. Annem beni hiç görmedi açık bir şekilde yüzüme karşı beni umursamadığını da söyledi.. hayatımın hiç bir anında yanımda olmadı hiçbir zaman destekçim olmadı.. anne sevgisiinden mahrum yalnız bir çocuktum.. yıllar geçti değişen bir sey olmadı anne sevgisinden mahrum bir ergen ve şimdi de anne sevgisinden mahrum bir yetişkin oldum.. bu eksikliği hissetmediğim bir anım yok.. sadece sevgisizliği olsa belki şu an bu yorgunluk olmazdı üzerimde belki ama maruz kaldığım aşağılanmalar , kendimi yetersiz hissetmem için özenle ve çabayla devam ettirdiği davranışlar hakaretler içimde koca bir boşluk açtı.. şimdi ise o boşluk tüm vücudumu kaplar oldu.. tabi bunlardan bahsederken benim hayattaki en büyük şansım en büyük destekçim olan babamı devre dışı bırakamam.. her zaman yanımda olmaya çalıştı belki şu an bu yaşımdaysam tek sebebi babam.. onu asla üzmek istemedim.. heleki benim yüzümden olacak bir acıyla sınansın istemedim.. ama artik dayanma gücümde kalmadi.. bir çocuk canı yandığında "anne" diye bağırır ama ben en zor zamanlarimda bile babam diye ağladım.. iyiki böyle bir insan var ve en büyük isteğim mutlu olması.. Anlamadığım bir sey varsa da bu kadar önemli olan kutsal kabul edilen annelik görevi neden böyle bir insana verilir bilmem.. onca olmayan istekli ve hakkıyla yerine getirebilecek kadın varken daha doğar doğmaz bir bebeğin boyle bir anneyle cezalandırılması nedendir bilmem.. Ha birde son bir şey ben annem gibi olurum diye anne olmaktan korktum.. evlilikten korktum.. ve yine evlenmediğim için annem tarafından aşağılandım.. simdi ben tüm ilaçları içmiş bir yerde ölü bulunsam bunun sorumlusu ben miyim annem mi?