Güvensizlik sizce çağımızın bir hastalığı mı?

Güvensizliğin temelinde bana göre ebeveynlerin rolü çok büyük. Özelliklede annelerin çocuklarını yetiştirirken sergiledikleri tavırlar ve öğretiler. Daha çocukluktan evladım akıllı ol, uyanık ol, sende böyle yap, ağzın yok mu? gibi gibi… Çocuklar bu yaşta akıl tutulmalarıyla karakterlerini geliştiriyorlar ve üzerine öğrendikleri doğru ve yanlışları inşaa ediyorlar.
Çocuklar bu yaşta bir yarışa giriyor. Arkadaşları arasında masumiyet duyguları olması gerekirken, egoist olmayı öğreniyorlar. Acıma duygusunu bilmeyen bir nesil bile çıkabiliyor aralarından. Bunun yanında görsel iletişim araçlarının da etkisiyle, özellikle de dizi karakterlerinde sergilenen entrika, ihanet, çıkar ilişkileri kişiliklerinde kalıplaşmalarına neden oluyor. Ailede en çok çocukla zaman geçiren annenin rolü taa ilk baştan, temelden atılan yanlış yönlendirme çocuğun ilerki yaşamında, doğru ne kadar doğru, yanlış ne kadar yanlış olduğunu mukayese etmektense işine geleni tercih ettiğinden yol ayrımına geldiğinde kavşağı kaçıracaktır. Yeni nesil maalesef bu yemeklerle yetişiyor. Çocukluklarını yaşamadan, oynamadan başka rollerle büyüyorlar. Çıkar ilişkisiyle büyüyen yeni nesil, güvensizliği de beraberinde getiriyor. Toplumu biçimlendiren çekirdek ailedir. Siz adaleti, sevgiyi, hoşgörüyü, merhameti aşılarsanız toplum o yönde yetişir. Bu şekilde güvensizlik ortadan kalkar. Ne ekerseniz onu biçersiniz kısacası. Güvensizlik Çağımızın Hastalığı ndan çok, bu hastalığı yaratan bizleriz.

Güvensizlik cağımızın değil cağımız insaninin sorunu güvenmek doğru gibi gorunsede çağımız insanı artık sınır tanımıyor kimlerle yarışıyorsa kendimi örnek vereyim

Bir sene önce evlendim çocuk gibi ilgilendim ve sevdim unutmak isteyip de unutamadığı yaşamak isteyip de yaşayamadığı her ne varsa unutturmak ve yaşatmak için Elimden geleni yaptım bir dediğini iki etmedim yediği önünde yemediği arkasındaydı ama sebepsiz yere çekti gitti daha doğrusu annesi ile konuşmadığım için çünkü küfür etmişti zamana bırakalım dediğim halde kaynanam hakli ben haksız muamelesi gördüm her neyse
boşanma davası açtım belki kurtarırım diye detaya girmeden yüzeysel geçtim dedim belki barışırsak bakacak yüzümüz olsun

Ne mı oldu karşı tarafta bana dava açtı olmadık iftira ve hakaretler suçlamalar ben bağırmaya sesimi yükseltmeye kıyamıyordum şiddet uygulamışım hakaret etmişim

BEN o olmadan çarşıya bile girmiyordum bırak ezdirmeyi kimseye laf ettirmedim şimdi bana 300.000 tazminat 1500 lira nafaka oturduğum evden hak talep ediyor

Bu kadar emekten sonra yeniden evlenecek olsam hatta siz evlenecek olsanız nasıl güveneceksiniz güvenebilir misiniz?
Artık evlenirsem evlilik sözleşmesi aklı keserse kim okursa olsun bu ne böyle sebepsiz yere evi terk et baba evine git bir dünya iftira hakaret et ne güzel dünya Allah benum sevgimi arattırsın tek bedduam bu

Selam. ve dua ile

Güven, benim açımdan kolay kazanılmayan ama bir anlık saçma davranışla insanın elinden yitip giden bir durumdur. Hayatımızın her alanı güven esasına kuruludur. İş hayatımız, özel hayatımız, ikili ilişkiler, akrabalıklar, arkadaşlıklara kadar her durumda geçerlidir. Günümüzde boşanma, aldatmaları gördükçe güven telkin edebilen insanların ne kadar az ; bu insanların müstesna olduklarını düşünüyorum. Çok insan değil az ama güven telkin edebilen insanlar. Sadakatli eş bulabilmek, güvenilir sırdaş insan , dost edinebilmek. Günümüzde ilişkiler beklenti üzerine kuruluyor maalesef. Bu da insanlarda güven problemine neden oluyor. Beklenti üzerine kurulduğu için uzun erimli ilişkiler yaşamak olamıyor.

Güvenmeyen insanlar hasta değil güvenilmeyen insanlar hasta cünkü geleceklerini kendi benlikleriyle karatiyorlar