Mucizelere inanır mısınız? Ataistler şu görüntü hakkında yorumlarınızı merak ediyorum?

Çok öfkelisin biraz sakinleş.
Dini kullanan insanlar hakkında yaptığın yorumlara katılıyorum.
Fakat yanıldığın konu tüm tarikatların öyle olduğu zannına girmen.
Ayrıca bu ışık olayı gibi bir çok keramet gösteren evliyalar vardır.
Bu sadece onlardan biri.
Ben gittim, gördüm, gönlüm kaldı.
Sen gittin mi, gördün mü?
Hayır.
Ön yargı ile yaklaşıyorsun.
Paylaşımda yazdığım gibi bende ön yargılıydım.
Okumadan kafanıza göre yorum yapıyorsunuz.
Bir dahinin sözü vardı tam aklımda değil ama " bildiğini zanneden insanlardan " bahsediyordu.
İnsanları sınıflandırmıştı.
Cahiller, cahil olduğunu bilmeden bilgiçlik taslıyanlar vs.
Sözüm meclisten dışarı tabi bunu söylerken ama sende bilmediğin konularda biliyormuş gibi yorum yapmışsın.
Git gör yaşa ondan sonra yanlış de eyvallah derim.
Bu tarz olaylar zaten Kuran'da da vardır.
Hz. Hızır, Hz. Süleyman, Hz. Zülkarneyn kıssalarını okuduysan görür, inanırsın.

Ben ışık olarak görmedim ama zaten giden herkes manevi olarak bunu hissediyor.
Çok fazla manevi olay yaşar insan gittiğinde.
Soru başlığında dediğim gibi önceleri çok ön yargılıydım.
" Ne şeyhi ne tarikatı " diyerek şu an herkes gibi ters tepki vermiştim.
Ama bir gittim.
Gönlüm kaldı.
İlahi aşk gönlüne işliyor.
Bu ışık halinde görmedim.
Ama bazıları bazı hallerde ışık olayını gördüklerini duydum.
Yani bizzat bende dahil olmak üzere bir çok manevi olay yaşadım orada.
Ve bunlar bizim bu kapı için artık gayet normal bir durum.
Ama manevi his anlamında gerçekten tarifi imkansız yani.
Ancak gidip görürsün biz ne anlatıyorsak inşallah sende yaşarsın o zaman anlarsın.

Yanlış anlaşıldıysam affola. Oranın kerametini tüm Müslümanlar zaten bilir. Sadece merak ettiğimden sordum. Videoyu defalarca izledim. Acaba bir oyun mu var diye fakat hiç bir şey bulamadım. Çok şaşırdım bu harika bir şey. Eşi benzeri yok cinsinden. Bazıları güneş yansıması demiş, güneş hiç bir şekilde bu kadar ışık ve buna benzeyen bir renk veremez diye düşünüyorum. Oraya nasıl bir tesadüfle gittin anlatır mısın çok merak ettim

Yarın inşallah anlatmaya çalışayım yatarsam iyi olur yavaş yavaş hem uzun bir konu bu.
Çünkü yoldayken de kerametler ile karşılaştım bir şekilde yarın anlatırım inşallah.

Beni aydınlatırsan sevinirim. İnşallah tekrar görüşürüz. Allaha emanet ol

Kardeşim ben cezaevinde Çin İşkencesi kitabı ile namaza başladım.
O kitabı okumanı tavsiye ederim.
Yazarı Melike Şenlikoğlu.
İçerden çıkıp askere gittim.
Askerdeyken hep dua ettim. " Allah'ım yardım et ben senin yolundan gitmek istiyorum " diye.
Çünkü İzmir'e gitsem yine ortam bozuk.
Alkol, uyuşturucu, karı kız her şey var.
Yani bir faydasını görmedim.
Ama namaza başlamışım eskisi gibi olmak istemiyorum.
O nedenle Allah'tan yardım istiyorum.
Askerliği de Ağrı da yapıyorum.
Sonra bir gün devrelerden bir arkadaş bana " Coşkun sen namaz kılıyorsun Adıyaman da bir Şeyh var oraya bir git iyi olur senin için " dedi.
Bende şu an herkes nasılsa aynı ön yargı ile yaklaştım " Ne şeyhi ne tarikatı " diyerek küçümsedim.
Malum bir sürü olaylar dönüyor diye beynimize işlemiş bu durum ister istemez ön yargı ile yaklaştık.
Sonra karakolda ben tim komutanı ile kavga ettim.
Beni başka yere gönderdiler.
Gittiğim yerde de bana Menzil'den bahsettiler.
Hali ile çok etkilendim.

Düşündüm bana bir işaret var diye.
Tabi bu işareti ben ettiğim duaların bir karşılığı olarak düşünmemiştim o an.
Sadece bir işaret var, merak var ve Ağrı İzmir istikametinde yolumun üstü.
Karar verdim.
Kesinlikle gideceğim.
Bunu tim arkadaşlarıma da anlattım.
Herkes gelmek istedi.
Ama tezkere gelince hepsi caydı.
Ve ben tek başıma gitmek zorunda kaldım.
Ağrıdan Erzurum'a Erzurum'dan da Sivas otobüsüne bindim.
Sivas otobüsü ile giderken muavine " Ben Adıyaman'a gideceğim uygun bir yerde indirir misin " diye sordum.
Hemen arkadan benden iki yaş büyük biri " bilader biz de Adıyaman'a gidiyoruz beraber gideriz " diye atladı.
" Eyvallah " dedim.
Bölge ister istemez terör bölgesi, adamın kollar façalı tedirgin oluyor insan ama içim de rahat.
Her neyse Sivas Gölbaşı'nda indik.
Bunlar üç kişi.
En genci o seslenen.
Ortancası 45 yaşlarında bir adam.
En yaşlısı da Hacı Dayı dedikleri çok yaşlı olmayan bir dayı.

Bunlar soru yağmuruna tuttular.
Nereye gidiyorsun, nereden geliyorsun diye.
Askerim yeni tezkere aldığımı söyledim.
Ortanca olan nerede askerlik yaptığımı sordu.
"Ağrı" dedim.
"Ağrı da nerede "diye sordu.
"Doğubeyazıt" dedim.
"Doğubeyazıt da nerede" diye sordu.
Baktım soru ardı ardına didik didik geliyor bende sinirlendim uzun uzun cevap verdim.
" Karabulak Jandarma Karakol Komutanlığında " diye.
Ortanca olan " Hımmmm " diye düşündü ve tekrar sordu
" Sen " dedi. " Bir gün yol aramasında komutanı bir araçtan çiçek alıp çiçek verdiği çocuk musun " diye ekledi.
Ben şaşırdım birden.
Ağrı da bir yıla yakın yol araması yapmıştım.
Ve gerçekten bir gün Adana'dan gelen bir minibüste çiçekçilik yapan bir adam gelmişti.
Komutan da Hatay'lıydı.
Hemşehri muhabbetine çiçek almış ve o çiçeği bana vermiş ve bende o çiçeği O'nun odasına götürmüştüm.
Bu sefer ben soru soran ortancaya " Yoksa sen o Adana'lı şöför müsün " diye merakla sordum.

O da " Yok ben arkadaki tır şöförüyüm " dedi.
Dört kişi de birbirimize baktık şaşırdık.
Onlar Gavsın himmeti dediler.
Ben anlamadım.
Ama çok ilginç buldum.
Çünkü yaşanılan olay Türkiye'nin bir ucunda gerçekleşmiş ve konuşulan an ise Sivas Gölbaşındaydık.
Yani bu tesadüf mü yoksa başka bir şey mi bilmiyorum ama ihtimal olarak ele alırsan böyle bir şeyin karşılaşması oldukça ilginç bir şeydi.
Her neyse bunlarda sorular esnasında benim Adıyaman Menzil'e gideceğimi öğrenmiş ve onlarda oraya gideceği için birlikte gidecektik.
Bana nasihat verdiler.
Oraya gittiğinde, tövbe aldığında İzmir'e tekrar geri döndüğünde eski arkadaşlarımla takılmamamı vs söylediler.
Yola çıktık.
Bahsettikleri köye geldik.
Köye girdiğimizde herkes kafasına takke taktı.
Garipsedim nereye geliyoruz diye.
Her neyse köyde indik.
Köyü görünce cüppeli , sarıklıları görünce Türkiye'nin Mekke, Medine'si her halde burası diye içimden geçirdim.

Gittim çay ocağına oturdum.
Sofinin biri geldi " Sofi hizmet var, sofi hizmet var " diye çağırdı.
Bende 15 askerlik yapmışım devlet için biraz da Allah için hizmet edeyim diye kalktım.
Gittik seraya hizmete.
Bir de ben askerdeyken öss'ye girmiş 2 yıllık sebze üretimi kazanmıştım.
Bu sera olayını da bir ön çalışma olarak gördüm o an.
Sera da fideler ile uğraşırken şeytan sürekli aklıma abuk sabuk düşünceler sokmaya başladı.
" Oğlum Coşkun sen enayi misin buraya geldin çalışıyorusun. Bak bedavaya çalışıyorsun onlar zengin oluyor " gibi vesvese vermeye başladı.
Ama öyle bir şey ki kafama ne takılsa yanımda hizmet yapan başka biri bir şey söylüyor o söylediği şey ile kafama takılan sorunun cevabını alıyordum.
Çok ilginç ve şaşırtıcıydı.
O hizmete çağıran sofi de sormuştu nereden geldin, nereye gidiyorsun diye.
Durumu anlatmıştım.
Ve burada kalabileceğimi söyledi.
Bende mutlu olmuştum orada kalıp hizmet yapacağım diye.

Akşam oldu.
Bahsettikleri övdükleri Şeyhi göreceğiz.
Akşam namazını için camiye gittik.
Bir çok insan sarıklı, sakallı ama normal insanlarda var.
Namaza durduk.
Allah'ım evliya bir namaz kıldırıyor normal camide ki imam gibi değil.
İnanılmaz.
Huşu içinde.
Olması gereken bu dedim içimden.
Manevi bir atmosferde var hissediyorsun huzur dolu. Rahmet kaplı.
Namazdan sonra Şeyh tövbe verdi.
Biz de gittik Allah için tövbe ettik.
Sonra insanların dertlerini dinliyordu.
Bende gittim sıraya.
Yakından görme imkanım oldu.
Süzdüm baştan aşağı.
Hayatımda ilk defa evliya görüyordum.
Sarık, sakal, heybet hani Hz. Mevlana'nın o hali gibi, Peygamber diyeceğim ama peygamberlik bitti öyle bir durum.
Bir de İzmir'liyim ister istemez garipsediğim bir durum da ama çok hoş yani.
Sıra bana geldi.
2 şey söyleyeceğim aklımda olan ama içimde daha çok konuşma isteği var.
Ben ilk önce askerdeki arkadaşlarımın duası olduğunu söyledim.
Duacı oluruz dedi kafayı çevirdi.

Sonra psikolojik sorunlarım var dedim.
Tekrar çevirdi kafayı "duacı oluruz "dedi.
Sonra görevliler kaldırdı beni.
İçimden " ya ben bunun için mi buraya geldim " diye bir cümle geçti.
Çünkü " duacı oluruz " diye geçiştirdi, dinlemedi bile.
:))
Her neyse Yatsı okundu.
Namaz kılarken bir an aklımı yitirme noktasına geldim.
Hatta bir an akıl gidiyormuş gibi oldum, düşüp bayılacağım çok kötü oldum.
O bir an sonsuzluk gibi bir şeydi.
Ve o an aklımdan geçen şey ise " ya ben bunun için mi geldim " dediğim için böyle bir şey hissettiğim oldu.
Acı da olsa çok ciddi bir deneyim oldu.
Ama öğrendiğim şey de şu oldu çok dikkatli olmak lazım.
Hani maneviyat inanılmaz tarifi imkansız huzurlu ama ufacık bir olumsuz bir hareket oldukça da etkili bir acı da veriyordu.
Ama yine de kendimi mutlu, huzurlu hissediyordum.
Tövbe aldıktan sonra kalbim yanmaya başladı.
Sıcaklık hissetmeye, lezzet almaya çok güzel duygular hissetmeye başladım.
Akşam adap yaptım yattım.

İftar vakti devam edicem.

Ertesi gün tövbe edip adap ( bir kereye mahsus 8 şart adabı boy abdesti, istihare namazı gibi ) yaptıktan sonra ruhumun hafiflediğin, temizlendiğimi hissettim.
Köy de bir yerde otururken otobüste birlikte geldiğimiz en küçüğü ile karşılaştım.
" Bana sordu ne yaptın? " diye.
Bende başımdan geçenleri anlattım.
Özellikle " Ben bunun için mi geldim buraya " olayını söyledim.
O da bana " demek öyle dedin he, ben buraya kaç yıldır geliyorum daha konuşmak nasip olmadı " dedi.
Onun adına üzüldüm, kendi adıma sevindim ama mahçup da oldum öyle düşündüm diye ama bilmiyordum neticede.
Ertesi gün onu Şeyh'in yakınlarında gördüm.
Her halde konuşacak diye düşündüm.
İlerleyen günler onu gördüm.
"Şeyhin yanında gördüm seni konuştun mu? " diye sordum
Şeyh ona kaşlarını kaldırarak " gelme " diye işaret etmiş.
Ben orada bir hafta kaldım.
Hizmet ettim.
Bir iki ay kalacaktım İzmir'den ailem " hizbullah mı olucan " diye dır dır ettiler.

Bir hafta hizmet boyunca şeytan sürekli vesvese vermeye devam etti.
Hiç bırakmadı peşimi.
İzmir'e gideceğim gün sabahı bir rüya gördüm.
Rüyamda İzmir'e uçakla dönüyorum.
Topladığım bütün salatalık (hıyarları ) torba torba uçakla yanımda götürüyordum.
Yani orada yaptığım hizmetleri aslında kendim için yaptığımı gördüm rüyamda.
İzmir'e geldim.
Gönlüm hala Adıyaman Menzil'deydi.
Günlük zikir dersi de aldım.
Onunla kalbimde hissettiğim yanmayı yine hissetmeye devam ettim.
Bir gün internette üç kişi konuşuyoruz.
Adıyaman'ın etkisindeyim hala.
Adıyaman Menzil de sofiler hep birbirlerine " kurban " diye hitap eder.
Bende internette sayfada kurban dedim.
Biri erkek Elazığ'lı, diğeri kız İstanbul'lu.
Elazığlı olan özelden " Coşkun sen Menzil'e gittin mi " diye sordu.
Bende ona özelden değilde sayfadan konuşalım istedim ki İstanbul'lu hatun da bunları dinlesin istedim.
Sana anlattığım gibi anlattım sanırım olan biteni.

Sonra O anlattı.
Onun da amcası varmış.
Lakabı Deli Aslan'mış.
Psikopat alkol var.
Sarhoş hergün.
Karısını dövermiş, aldatırmış.
Karısının yanında başka kadın getirirmiş.
Öyle bir adam.
Bir gün yine sarhoş.
Yolda gidiyor.
Giderken bir araba durduruyor.
İçerisi kalabalık.
İçerdekilere " Sus " işareti yaparak " nereye gidiyorsanız bende geliyorum " demiş.
İçerdekiler de Menzil'e gidiyormuş.
" İyi " demişler " gel nasibin var her halde " diye eklemişler.
Adam sarhoş.
Gözünü bir açıyor Menzil'de cami de.
Şeyh hazretleri bunu yanına çağırıyor diyor ki " Eee Deli Aslan seni de getirdik ya " diye
:)
Bunu bana internette Elazığ'lı çocuk anlattı.
Ve Deli Aslan o günden sonra alkolu, kötü alışkanlıkları bırakıp tövbe ediyor.
Hanımına karşı inanılmaz tatlı davranıyor, halini, yuvasını, maneviyatını düzeltiyor.
Bu yaşanan Elazığ'lı çocuğun anlattığıdır.

Aşağıda belirttiğim gibi askerden sonraki dönem 2 yıllık önlisans okumak için Ödemiş'e gittim.
İlk bir yıl ev tuttum çatı katı.
Sonra okulda da sofi olan bir arkadaş buldum.
Bunların dergahları varmış.
Çay sohbet muhabbet hatme yapıyorlarmış.
Benim de niyetim askerde dua ettiğim gibi " Allah yolunda gitmekti ".
Sonra dergaha gittim.
Dergahta hissettiğim şey ise tamamen Menzil'di.
Menzil kokuyordu her yer.
Orada öğrenci olduğumu öğrendikleri için öğrenci evine geçmemi istediler.
Annem ilk önce karşı çıktı ne güzel gelip gidiyoruz evde kalıyoruz diye.
Ama ben öğrenci evine geçmek istedim.
Geçtim de.
Öğrenci evinde de çok güzel maneviyat vardı.
Hissediyorsun bunu.
Zaten Menzil'deki evliya öğrenciler için özel dua ediyormuş.
Bunu hissediyorduk.
Özellikle sabahları bazen ekmek almaya gitmeye üşeniyorduk.
Evde bir ekmeğin dörtte üçü vardı.
Çeyrek kısmı yoktu.
4 kişiyiz.
Kahvaltı yapıcaz.
Normalde ben bir ekmeğe yakın belki daha fazla yerim.

Fakat biz dört kişi o ekmekle doyduğumuzu biliyoruz.
Hemde bu bir çok defa oldu yani.
Sonra bir gün.
Bizim çocuklar kursa yazılmışlar.
Hızlı okuma kursu.
Bu arada ben Menzil'e 2. ve 3. gidişimi yapmıştım.
Yine her gittiğimde bir hafta kalıp hizmet etmiştim.
Kursa bende yazıldım.
Yine maneviyat doluyum.
Menzil'in etkisindeyim.
Kursta da oradan bahsediyorum.
Olumlu olumsuz tepki verenler oluyor.
Ders arasında kurs hocası da oraya gittiğini söyledi.
Çocukları olmuyormuş.
Bir arkadaşından duymuş.
Onun da çocuğu olmuyormuş.
Oradaki Allah dostunun duasını almaya gitmiş.
Giderken daha yoldayken hanımı telefon açmış " hamileyim " diye.
Bizim hoca da merak etmiş.
O da gitmiş.
Onun da yolda giderken hanımı arayıp " hamileyim " demiş.
Bunları bana anlatan hızlı okuma kursu hocam.
Kardeşim var bir tane benim.
Yıllarca Türk Sanat Müziği korosuna gitti, eğitim aldı.
Onan şan hocası var.
Sahne de alıyor.
Onun da çocuğu olmuyordu.

Her yolu denemişler, doktorlara gitmişler ama 4 yıl çocukları olmadı.
Bir gün bize misafirliğe geldi.
Hem bizim müşterimizdir kendisi babam bayan kuaförü benim İzmir'de.
Bende kendisine hızlı okuma hocasının anlattığını ona anlattım.
" İstersen sen de bir git duasını al " dedim.
O da eşinin ailesinin böyle konulara karşı ön yargılı olduğunu söyledi.
" O zaman derdini anlatan bir mektup yaz, ben oraya gittiğimde mektubunu ileteyim" dedim.
Amacım da iyi bir niyet.
Çünkü hocadan duydum bunu.
Kendisinin de kaç yıldır uğraştığını biliyorum.
Her neyse ben Menzil'e gittim.
Gittiğim de mektubu bayanlar tarafına ilettim.
Orada anneler Şeyh'in hanımı, gelinleri o mektubu almamışlar.
Sanırım şarkı söyleyen birisinden geldiğini bildiklerinde almadılar.
Ben öyle düşünüyorum ama " duacı oluruz " demişler.
Aradan çok geçmeden kardeşimin şan hocası Pelin hamile kaldı.
Bir erkek evladı oldu.
şu an dört yaşına girecek sanırım.

Geçtiğmiz aylar gördüm kendisini.
Böyle tatlı, akıllı bir çocuk olamaz.
O çocuğa baktım ve ciddi anlamda Allah'ın izniyle oradaki Allah dostlarının duasının kabul olması ile dünyaya geldiğini hissettim.
Çünkü çok farklı bir çocuk.
Maneviyatı var çocuğun.
Zaten annesi çocuğu dünyaya getirmeden önce sürekli rüyasında " ebrar " diye ismini koyacağını görmüş.
İsmini Eren koymuşlar ama göbek adına Ebrar demişler.

Yani bunlar sadece benim yaşadıklarım, şahit olduklarım bu kapıyı yazarak anlatamayız.
Gidip , görmek , yaşamak lazım.

Çok etkilendim, harika duygular bunlar, açıkçası birazda kıskandım, gözüm yok yanlış anlama sakın. Dun biraz araştırdım gerçekten mucizeler olabiliyor, hatta cübbeli hoca da , böyle mucizeler olur adıyamanda diyor. Ben bunun etkisinde kaldım. İçimden bir ses sende git sende yaşa bunları diyor. Bende izmirliyim ve babamda erkek kuaförü acaba bu tesadüf olabilir mi. İzmir in neresindensin. Bu sene üniversite okumaya gideceğim belki ondan sonra gidip görürüm. İnşallah bu duyguları Rabbim babada uaşatır

Ben Kahramanlar'da oturuyorum.
Her şey nasip kısmet tabi.
Senin de babanın kuaför olması güzel bir rastlantı.
Fırsat bulursan, zamanın ve maddiyatın uygunsa bence ilk fırsatta git.
Otogardan zannedersem her gün saat 14'te otobüs kalkıyor.
Haşimi turizm.
Zaten köyün firmasıdır.
Köyün içine kadar gidiyor.
İndiğinde iki dakikalık mesafe ile camiye, evliyayı görmeye gidebiliyorsun.
Gidiş geliş en fazla 200 e patlar sana.
Orada kalacak yer sorunu yok, cami de yatıyor insanlar.
Ama sende gidersen benim gibi hizmet yaparsan daha iyi olur senin için.
Yanımızda çalışan usta vardı bizim Hakan Abi.
Her gece pederle rakı içerlerdi.
Yanımızdan ayrıldı üç senedir yoktu.
O da Menzil'e gitmiş.
Bir gitmiş ilk gittiğinde yaklaşık bir yıl kalmış.
Anlat anlat bitiremiyor orayı :))
Tövbe etmiş, namaza başlamış, her gün Allah Allah diye tesbih dersi almış.
Kısaca sofi olmuş.
Yani onun ilk gittiğinde bir yıl kalmasına şaşırdım sana da nasip olur inşallah.