Yalnızlıktan nasıl kurtulurum?

Üniversiteye yeni geçtim. Şu an ikinci dönemdeyiz. 19 yaşındayım. Asosyalim, konuşkan biri değilim. İnsanlarla konuşamıyorum. Hadi konuştum diyelim devamını getiremiyorum. Doğal olarak insanlar sıkılıyor benimleyken. İlk dönem aynı yurtta kaldığım bir kız arkadaşımla oturuyorduk okulda genelde. Hatta nerdeyse hep birlikte oturuyorduk. Ama bu dönem başka birinin yanında oturmaya başladı. Ve ben farkettim ki demek ki sınıfta benden başka doğru düzgün tanıdığı biri olmadığı için benimle oturuyormuş. Anlayacağınız pabucum dama atıldı. Sevdiğim bir kız vardı. İlk dönem bu kız bana baya ilgiliydi. Ama bu dönem artık neredeyse hiç konuşmuyoruz bile. Yüzüme bile bakmıyor. Anladım ki benim konuşkan, sosyal biri olmadığımı, eğlenceli olmadığımı, iletişim sorunu olmayan biri olmadığımı görünce benimle iletişimini azalttı. O kadar koyuyor ki anlatamam arkadaşlar. Artık konuşabileceğim kimsem yok diyebilirim. Okula gidiyorum. Bir banka oturuyorum. Tek başıma. Gözyaşlarımı tutmaya çalışıyorum. Birisi gelip nasılsın dese o an bırakacağım kendimi, ağlayacağım, o haldeyim. Yine, otobüse biniyorum. Dokunsan ağlayacağım. Yurda gidiyorum ağlıyorum. Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bu kadar çaresiz, umutsuz, bitkin hissetmemiştim. Doğru düzgün hiçbir arkadaşım yok. Evet, şu benim arkadaşım diyebileceğim kimse yok. Tek başımayım. Derslere de odaklanamıyorum. Motivasyonum da yok. Bıktım. Gökyüzüne bakıyorum. İnsanları düşünüyorum. Milyarlarca insan... Yıldızları düşünüyorum. Parlayan ve sönen yıldızları. İnsanlara benzetiyorum onları. Parlayan, sönen insanlara. Sevdiğim kız benim için gökyüzündeki en güzel yıldızdı. En parlak olanıydı. Hala da öyle benim için. Ama ben onun için neyim! Yoldan geçen herhangi bir insan kadar değerim var mı onda! Üzülüyorum kendime. Yaşamak istiyorum. Ama bu şekilde de yaşamak istemiyorum ya. Sosyal olmak istiyorum. Konuşkan biri olmak istiyorum. Konuşunca insanlara kendimi dinletebilen biri olmak istiyorum. Eğlenceli biri olmak istiyorum. İnsanlar benimleyken sıkılsın istemiyorum. Birgün geride bir mektup bırakarak belki de bırakmadan, sessiz sedasız gitmekten korkuyorum bu dünyadan. Böyle giderse halim nerelere varır kestiremiyorum. Ben ne yapmalıyım arkadaşlar, nasıl hareket etmeliyim, bu durumdan nasıl kurtulabilirim, yalnızlıktan nasıl kurtulabilirim? Kısacası nasıl değişebilirim? Yorumlarınız inanın benim için çok değerli. Sağlıcakla kalın.