Tesettürlüyüm ama açılmak istiyorum ne yapmalıyım?

Soru detayları: Merhabalar. 22 yaşındayım. Üniversite bitti ve öğretmen olarak çalışıyorum. Ailenin en büyük çocuğuyum. 8. sınıfta kapandım aile isteğiyle. Regl olduktan sonra yani. Okula giderken türban takmak yasaktı o dönemde ve ben okula girerken çıkarıp okuldan sonra da takardım eşarbı. Babam bir gün artık okul dışında hep tak dedi ve karşı çıkamadım. Çünkü bana seçenek sunulmadı ikinci bir seçenek mümkün değildi. Doğduğum yer muhafazakar ve geri kafalı ailem bir nevi. Kapanmak güzel bir şey ama bana tercih sunulmadı. Ben çocuktum daha. İnanın sbs sınavına hep kot pantolon tişört ve açık saçla gitmeyi hayal ederdim. Hep hayal kurardım pantolon giydiğim anların hayalini. Çünkü babam pantolon giymemi de istemiyordu. Ben okumama izin vermez korkusu ile karşı çıkamadım hiçbir zaman. Babama hiçbir konuda karşı çıkamazdım çünkü deli gibi korkardım. . Zoruma giden bu değil. Zoruma giden hiçbir hevesimi yaşayamamam. Zoruma giden o çocukluk hayalleri ve hayal kırıklığı. Liseye geçtim ama hala isteksiz kapanıyorum içimden gelmemişti bu durum hep kendimi saçlarımı yapıp pantolon giyerek hayal ettim. Hep basit de olsa pantolon tişört giyip saçını istediği gibi yapan arkadaşlarıma özendim. Bu isteğimi hiç kimseye söylemedim. Ve 4 yıl daha isteksiz bir şekilde geçti. Canımı sıkan kapanmak değildi canımı sıkan ailemdi. Canım yanıyordu. Onlar bana tercih sunmadılar ki.. Sonra üniversiteye geçtim ve sonradan açılan arkadaşlarım oldu. Ve işte o zaman açılmanın hayalini kurdum. İlk kez üniversite 2 de paylaştım bir arkadaşım ile. Ağladım kaç kere... Ama cesaretim yoktu aileme söylesem gelir ağzıma tabiri caizse s... Giderlerdi. Okuldan alırlar ya da evlatlıktan reddederlerdi. Bütün sülale bana cephe alır bizim orada adım çıkardı. Ekonomik özgürlüğüm de yoktu. Hiç cesaretii edemedim. Geçen yıl bir ara açıldım kısa bir süre karar verdim isterse reddetsinler dedim bu benim seçimim dedim. Ama açılmak dediysem de yanlış anlaşılmasın saçımı düzleşletirtmek maşa yapmak değildi hiç. Doğal bir halde saçımı taradım, pantolon ve kazak giydim çıktım. Çok değişikti. O kadar mutluydum ki içimden geleni yapmıştım. Ama sonra tatil için eve gitme vakti geldi yaklaşık bir hafta sonra filan yine cesaret edemedim ve kapandım tekrar onların haberi olmadan. Sonradan hep okul bitsin açılacağım ne derse desinler dedim. Evet kapalı olmayı da seviyorum alıştım aslında çok güzel bir şey ama benim içimden gelmiyor tam olarak. Hep insanlar yıllardır kapalısın seni yadırgayacak herkes dışlayacak korkusu ile bu isteğime göz yumdum. Şu an ailemi arayıp ben açıldım haberiniz olsun ve onların da beni anlayışla karşılasın istiyorum ama bana o.. U dan tutun da her şeyi sayıp senin gibi kızımız yok diyeceklerini tahmin ediyorum, biliyorum. Onlara hiç laf getirtmedim ve gurur duydular Ama şimdi karşı çıkamam, cesaretim yok. Onları çok seviyorum, kaybetmek istemiyorum ama böyle de yaşamak istemiyorum.. Kendi istediğim seçimi yaşamak istiyorum, ama başka çarem yok. Ailemi bu konuda karşıma alamam