Eşim bana "Annemin tırnağı bile etmezsin" dedi. Size söylense ne yapardınız?

Annesiyle çok olaylar yaşadık. Bileziklerimi koluna taktı zorla aldım. Bir ay ikinci düğüne kadar aynı evde kaldık, zehir etti evliliğimin ilk zamanlarını, üstüme geldi, yatak odamıza girdi, açmadığım hediye paketimi açtı.. Çok carladım bir gece hepsini vurdum yüzüne. Kal oğlunla aynı evde dedim. Ağladım, valiz hazırladım gidecektim. Eşim bana "Seni öldürürüm" dedi. Boşanmak diye bir şey yokmuş. Bir gece sinir krizinden ağlıyorum diye eşim bana kızdı. Kaynanam nişanlılık zamanında "Malı mülkü oğlumuzun üzerinden alalım da boşanırlarsa mal paylaşımı olmasın" demiş. Evlendikten sonra öğrendim. Bana sürekli "Annemi-babamı ara, anne-baba de, yüzlerine gül" diyordu. Bir defa memlekete gittik çok özlemiştim. Annesinin yüzüne gülmedim "Anne demek zorunda değilim" dedim diye "Sizin gibi insanlar sikmeden anlar" dedi. Annemin yanına bırakırken "Anneni az göreceksin kimsenin yanına da gitmeyeceksin az sonra gelip seni alacağım" demişti. O zaman boşanmak istedim ondan, abimle felan tartışmışlardı ama yine de geri geldim evliliğim bozulmasın diye. Beni de sürekli annesine benzetiyordu. Ağlasam annesine benziyorum, yatağı düzeltmediği zaman kızıyorum diye benziyorum... Nar çok güzel dedim diye yine annesine benzedim. Genel olarak beni şaka yoluyla annesine benzetiyor. Ben de "Allah korusun ben senin annene benzemek istemem onunla yarış etmiyorum zaten" dedim. O da bana "Annemin tırnağı bile etmezsin" dediği an gittim yani... Sonra özür diledi ama kendimi kötü hissediyorum. Beni bu denli değersiz kılmaya ne hâcet? Herkesin yeri ayrı değil mi?