Bu Ayıp İnsanlık Alemine Yüz Yıl Yeter!

Bu haftayı anneler günü olarak kutladık. Her şeyimizden kıymetli olan annelerimiz için mesajlar yayınladık, hediyeler aldık.

Anne sevgisinin önemini vurgulayan paylaşımlar yaptık.

Bugün haberlerde öyle bir şey gördüm ki, tüm bunları tek kalemde hiçe sayabilir. Çünkü haberin içeriği çok acı maalesef.

Hangi ülke olduğu o kadar da önemli değil.

Bir çiftlikte Anakonda yılanı bir ineğin buzağısını sokarak öldürüyor. Ve tamamen içgüdüsel olarak hareket eden annesi, yavrusunu öldüren Anakonda yılanına saldırıyor.

Buraya kadar olan olaylara 2 şekilde bakabiliriz.

Birincisi; bu inek annelik içgüdüsü ile öleceğini belkide düşünmeden yılana saldırıyor ve yılan onu defalarca ısırıyor. Bu doğanın da kanunu olarak görülebilir. Bencemin sonunda kısa bir hikaye anlatacağım bu konuda.

Şimdi diyeceksiniz ki insanlık ayıbı bunun neresinde?

İkinci olarak düşünmemiz gereken noktada insanlık ayıbı var. Bu olay bir çiftlikte oluyor ve orada çalışan işçilerin gözlerinin önünde oluyor. Yılan oradan uzaklaşmak isterken işçiler yılanı bağlayıp ineğin yanına sürüklüyorlar. Annelik duygusuyla saldıran ineği, yılan kendi fıtratı gereği defalarca ısırıyor.

Orada çalışan işçiler ise bu olayı kameraya alıp gülüşüyorlar!

Hayvan da olsa, insan da olsa her canlı annelik içgüdüsü ile hareket eder.

Hayvanlar tamamen içgüdü ile hareket ederken, insanlar duygularını da katarlar.

Ancak, insanoğlu nasıl bir varlıktır ki çevresine asla saygı göstermiyor.

Hayvan da olsa insan da olsa her şeye saygı göstermek zorundayız!

Gelelim kıssamıza

Derviş suya düşen bir akrebi kurtarmak için elini uzatır. Akrep, derviş her elini uzattığında elini sokar. Derviş yine uzatır, yine sokar.

Çevresindekiler sorar:

"Sen iyilik yapmak istedikçe sana zarar vermek isteyene ne diye yardım edersin." Derviş manidar bir cevap verir; "Sokmak akrebin fıtratında vardır, benim fıtratımda ise yaratılanı sevmek. O fıtratının gereğini yapıyor diye ben niye fıtratımı değiştireyim?"