Kara Gün 24/08/2016

Merhaba,

Bugün bir abimi ve onun yavrusunu kaybettim. Hüzünlüyüm, üzgünüm ve çok kırgınım. Kendisini fazla tanımıyordum fakat eşimin en yakınıydı. Bizi daha 1 ay önce tanıştırmıştı o ilk tanışmamızı unutamıyorum. Elimden ekmeği alıp az ye az demişti... Evli 2 erkek babasıydı. Eşine deli gibi aşık bir adamdı. Adam gibi adamdı çünkü herkes çok severdi. Daha çok gençti hele oğlu ondan da gençti.

Abim 27 yaşında oğlu ise henüz 5 yaşındaydı.

Tanımadığım halde neden bu kadar içim parçalanıyor. Karısının halini, kardeşini, sevenlerini düşünemiyorum bile. Aradığım her kişi hıçkırarak konuşuyor. Eşinin yüzü gözlerimin önünden gitmiyor. Hangi birine yansın kocasına mı, çocuğuna mı?

Ömür dediğin şu kadarcık zaman işte. Ansızın ne zaman geleceği belli olmayan. Geldiğinde tüm yuvayı yakıp kavuran. Yokluğundan bi haber yaşadığımız ölümün aslında kıyısındayız. Topraktan geldik toprağa gideceğiz ama hiçbirimiz nedense hazır değiliz. Ölüme hazır olunur mu hiç.

Onu bir daha görememenin verdiği acıyı hangi yürek kaldırabilir.

Eşimden en fazla 2 saat haber alamasam deli divane olan ben. Onun yokluğunu nasıl düşünürüm.

Ölümü unutmuşum meğer. Halbuki yanıbaşımızdaymış. İnsanların bazı şeyleri anlaması için illa ölümle mi acıyla mı karşılaşması gerek. İçim sızlıyor içim. Uzaktan bakınca ne diyeceksin ki basın sağolsun de geç. Ateş düştüğü yeri yakıyor işte. Benim içim bu kadar yandıysa o yuvayı hiç düşünemiyorum.

Güler yüzlü neşe saçan ablamın haykırışları kulaklarımı tırmalıyor. Ölen oğlunun solgun yüzü gözlerimden yaşlar akıtıyor. Hele abimin o cansız bedeni ne hale sokuyor. Umarım dayanabilirler, acısı ne zaman diner bilmiyorum. Allah sabır ihsan eylesin.

Başımız sağolsun...