Bazı Yalanlar 14 Yıllık Arkadaşlıkları Bile Bitirebilir

Bu yazıyı şu anda gözlerimde yaşlarla yazıyorum.

Birkaç gün önce 14 yılımı beraber geçirdiğim, en yakın arkadaşım dediğim insanın bana 1.5 senedir yalan söylediğini öğrendim. Canım öylesine yandı ki, ne yapacağımı, ne diyeceğimi bilemez hâle geldim. İçimde biriken tüm cümleler bir yumru gibi boğazıma takıldı.

Aslında görmezden gelmeyi düşünüyordum ama daha sonrasında bu yükün bana ağır gelecegini farkettiğim için burada içimi dökmek istedim.

Şu yaşıma kadar ne zaman aklıma Ali ismi gelse, hemen yanında Berna adı belirirdi.

Çünkü benim gözümde onlar asla ayrılmayan/yıllar geçse de ayrılamayan tek çiftti. Ali'yi Berna'sız düşünmek neredeyse imkansızdı.

Bu 1.5 senedir sürekli Berna ile beraberdik. Aynı okulda okuyorduk. Hem okulda hem de dışarıda birlikte bulunduğumuz yüzlerce mekan oldu.

Kaç kere sordum Berna'ya "Ali ile konuşuyor musunuz? Ondan haberin var mı?
Onu hâlâ seviyor musun?" diye. O ise benim sorduğum her bir soruya "Hayır." cevabını verdi. "Hayır bitti. Hayır konuşmuyoruz." İnanmak istemesem de, o emin tavrına kanıp ses çıkarmadan konuyu kapattım. Üzerine gitmedim.

Bana annemin yanına gidiyorum derken aslında Ali ile buluşmaya gidiyormuş. O rahat tavırlarının arkasında bambaşka şeyler saklıyormuş.

Şimdi ise "Söyleyemedim" diyor.
Gözümün içine baka baka yalan söyledi. Kondurmak istemesem de maalesef ki olay bu. Çünkü ben bu soruyu ona bu senenin ortalarında da sordum.

Ama Berna'ya karşı bu seneye kadar beslemiş olduğum o masum sonsuz güvenimin çatırdadığını hissettim.

Yani ne düşündü bilmiyorum. Sanki ben ona ayrıl mi diyecektim?
Veya yargılayacak mıydım?

En fazla sevinirdim onların adına.
En büyük destekçilerinden biriydim. Ne zaman kavga etseler onları ben barıştırırdım. Kimsenin onlar hakkında tek bir söz etmesine izin vermezdim. Bunu onlar da biliyordu. Bu yüzden anlam veremiyorum.
Başta kızgınım sanıyordum ama şu anda farkediyorum ki kızgın değil, kırgınım.

Beni ayakta uyutup, bu kadar süre kandırıp aptal yerine koyduğu için kırgınım.
Onlara bakarken sanki hiç yıllarımız beraber geçmemiş, ikisi de yolda yürüyen birer yabancılarmış gibi hissediyorum.
Güvenimi yine ve yine yitirdim.
Teşekkürler Berna.
Teşekkürler Ali.
Bana ne kadar saf biri olduğum tekrardan hatırlattınız.
Okuduğunuz için teşekkürler.