Sen Hangi Mevsimdesin Ey İnsan?

Mevsimlere benziyor insanoğlu da. Doğması, büyümesi, yaşlanması ve ölümü. Hayatının her evresi bir mevsim aslında.

Bahar mevsiminde toprağa atılan tohum nasıl yeşerip canlanıyorsa ağaçlar yeniden yeşerip çiçek açıyorsa, insanın baharı da doğması aslında. Tohumdan canlanıp, hayat bulup yepyeni bir dünyaya gözlerini açar. Cıvıl cıvıl neşe saçar etrafına tıpkı baharda açan çiçekler gibi.

Sevilir koklanır özenle saklanıp büyütülür. İlgiyle sulanıp bakılırsa yaza güzel meyveler veren ağaçlar bitkiler gibi oda meyvelerini verir sevgiye, şefkate merhamete aç yüreklere. Güzelce büyütülmezse sevgiyle ne verebilir ki çevresine, büyüdüğünde öfke ve nefretten başka.

Yaz gibi sıcak cömert olmalı insanoğlu da.

Tabiatın verdiği o güzel nimetleri insanoğluna sunduğu gibi sunmalı kendinide sevdiklerine. En güzel zamanlarını geçirmeli gençlik zamanlarında, keşkelere sığınmadan, kırıp dökmeden.

Sonra mevsim hazan vaktidir artık zamanda.

Olgunlaşan yapraklar düşmeye başlar ömürde artık. Kimileri sever sonbaharı kimileri de çok hüzünlü bulur. İnsanda öyle değil mi ? Yaşlandıkça yalnızlaşır gençlik zamanlarındaki dostları sevdikleri birer birer terk eder belkide. İse yaramadığını düşünür artık yaşlandıkça. Ama siz sevin sonbaharları da yaşlıları da olmaz mı?

Mevsim kıştır artık .

Gitme vakti gelmiştir. Ama bir yok oluş değildir asla bu . Başka baharda başka bir diyarda uyanış için bir geçiş vaktidir. Ağaçların tohumların saklandığı gibi,artık oda gizlenmiştir bir alemde.

Mevsimler gelir geçer insanoğlu da . Mühim olan vakit kış olmadan sevgi tohumları ekmek yüreklere. Giderken bu diyardan hoş bir sada bırakmak gök kubbede. Sevenleriniz çok olsun göçmeden bu diyardan gerçek mekana.

Sevgiyle kalın. ( Eksiklerim çok fazla umarım sıkmamışımdır:))