Görücü Usulü Yaşamak

Hayat dediğimiz şeyi tanımlayabilir misiniz?

Gözlerimizle görmek, ellerimizle dokunmak mümkün müdür hayata? Ne kadarı bize ait yaşadığımız hayatın diye düşünen kaç kişi vardır ki dünyada? Saymaya kalksak kaç kişi sayabiliriz ki!

Başkalarının sırtından geçinmeye o kadar alışmışız ki; hayatımızı bile başkalarının sırtında yaşıyoruz.

Bir lokantanın müşterileri gibiyiz dünyada. Bir öğünlük.. Önümüze bir menü geliyor. İçinde bize ait seçenekler. Ve birini seçmemizi istiyorlar. Aslında daha önceden çizilmiştir bizim kaderimiz. Sadece "Sorduk" diyebilmek için soruyorlar ne istediğimizi.

Birileri bizi hep sınırlandırmış ama biz bunu anlayamıyoruz hala. Anlamak istemiyoruz belki de. Dünya bir ağaç, bizlerse birer yaprak gibiyiz. Rüzgâr nereye isterse oraya savruluyoruz. Direnenlerimiz ise dalında yok olup gidiyor.

Yaşamayı göze almışız ama her birimiz başkalarının elinde birer kuklayız.

Bu oyundan ne oynayanın haberi var ne de oynatanın. Bu bizim hayat tarzımız olmuş bir kere. Oynatan yoksa oynayan da yoktur. Duygularımıza bile hakim olamıyoruz tek başımıza. İlle birileri olacak başımızda ve birileri öğretecek...

Herkesin bir özlemi ve bir hayali vardır.

Bir hayat düşleriz kitaplardan, filmlerden tanıdığımız. Özleriz özlemesine ama yaşamak bir yana dursun, kendimize bile itiraf edemeyiz istediğimiz şeyi.

"Hani bir Leyla varmış ya eskilerde, bir Mecnun varmış ya.. Bir zamanlar Kerem ile Aslı diye iki sevdalı yaşarmış ya... Birbirlerine olan sevdalarından yanıp kül olmuşlar ya... "Bunları düşünmek bile hayal oldu şimdilerde. Sevmek bir yana, adını bile ettirmiyoruz artık. Aslında her birimiz hayranıyız onların, özlemle hayal ediyoruz ama birbirimize söylemeye çekiniyoruz işte.

Sevgiye hiçbirimizin ihtiyacı yokmuş gibi yaşıyoruz ama sevilmeyi bekliyoruz nedense, GİZLİCE!

Sözde yaşıyoruz da sevmek neden yasak bize? Bilmediğimiz tanımadığımız bir şeyler elimizden alıyor bu hakkımızı. Hayat arkadaşlarımızı bile çoğu zaman başkaları seçiyor nedense! Sözde biz varız hayatı yaşayan. Ama bizim ardımızda bizi yaşatanların olduğunu hiç düşünmüyoruz. Sorgulamaya bile cesaretimiz yok sevdamızı kimin yöneteceğini.

Sanki almışlar elimizden bütün gücümüzü, bütün cesaretimizi. Onun yerine bir senaryo tutuşturmuşlar elimize. Ve "YAŞA" demişler, biz de sorgusuz sualsiz yaşamışız.

Birbirlerini tanımadan evlenip, yuva kuranlarla bu günlere gelmişiz.

Babalar vermiş kararını, oğlana, kıza söz düşmemiş. Hayallerindeki Mecnun'u, Leyla'yı aramışlar birbirlerinde. Bazı yapmacık olmuş sevdaları, bazı kendileri kadar gerçek. Kimisi boyun eğmiş kaderine, kimisi şükretmiş. Ama bir ömür boyu yaşamışlar birlikte. Şimdi öyle mi peki? Milyonlarca Mecnun var dünyada, bir o kadar da Leyla...

Peki hangisi şükrediyor kaderine? Hangisi boyun eğiyor? Onlara sorsan üç günlüktür sevdanın ömrü. Leyla da Mecnun da masal kahramanıdır gözlerinde. Belki haklılar, bu dünyada sevgiyi bulmak çok zor.

Başka âlemlerde aramak gerekiyor belki de gerçek hayatı, gerçek sevdayı.

Gidilecek neresi kaldıysa artık. Sevdiğimizi zannederek, yaşadığımızı düşünerek mahvetmektense, kısmetimize razı olmak, kaderimize boyun eğmek en iyisi bence .

Görücü usulü geldik dünyaya, bırakın görücü usulü gidelim!

KUM SAATİNİN NOTU: Yazmak çileli bir iştir.

Herkes okumaz ve herkes yazamaz. Okuyanların az olduğu bir toplumda yazanların çok olması ise bir çelişkidir. Okur yazar olmak öyle kolay iş değildir vesselam. Deneme yani KizlarSoruyor tabiriyle bence çıkarmak çok daha mühim bir eylemdir. Yazının görsel dünyaya karşı duruşu, yüreğin asaletli hissiyatı, beynin çile dolu bir tezahürü olsa gerekir. Teşekkür ederim.

______________

Okuduğunuz için teşekkür ederim. Diğer bencelerimi okumak isterseniz linklere aşağıdan ulaşabilirsiniz..

♥ Aynalar Yalan Söyler..

♥ Sosyal Kuşatma Ve İnsan