Dokunduğum Herşey Dersim Oluyor

İçinizi karartmak, hayattan soğumak istemiyorsanız şayet, bu benceyi atlayabilirsiniz. Zira kendi iç karanlığımı biraz da olsa loşa çevirmek için yazıyorum.

"Bu yıl hayatımın en kötü yılı"

dediğim her senem bir sonraki felaketimin habercisi oluyor resmen.

En son bütün arkadaşlarımdan, sosyal çevremden bile isteye koparken söylemiştim bunu. Yani geçen yıl.

Hayatında delirmekten başka hiçbir şeyden korkmayan bir insanın akıl hastanesine yatırılma gereği duyulacak biçimde anksiyete bozukluğu yaşaması hayatın verdiği derslerden biri miydi? Ya da "bu kadarı az, biraz daha tuzlu olsun" diyerek yanına depresyonu sunması? Ne demiş Matt Haig :

"Anksiyeteden daha kötü bir şey varsa, o da depresyonla beraber yaşanan anksiyetedir."

Benim bir yıl içinde okuduğum tek kitabın yazarı olan bu şahıs, gayet açıklar biçimde söylemiş durumumu. Ben on aydır bu iki düşmanla cebelleşirken henüz hastalığımın ikinci ayında,rahatsızlığım yüzünden dışarı çıkamazken, lise üç öğrencisi olarak, okulumun bana sorulmadan dondurulması da deyim yerindeyse baklavamın şerbeti oldu.

Yaşıtlarım sınav stresinden, okuldan, hoşlandıkları kişiye açılamamaktan dert yanarken, ben evden çıkmaya cesaret edemez, panik atak geçirirken yaralar açtığım vücudumu nasıl gizlerim diye düşünmekten yeni ataklara yelken açarken heba oldum. Bunun yanı sıra okuluma nasıl devam edeceğim, açık öğretimden mi liseyi bitirsem, yoksa normal mi devam etsem, normal devam edersem yine rahatsızlığım tekrarlarsa vb. kaygılarımı düşünmek dahi istemiyorum.

Bir de hâlâ okulun yolundan geçmek zorunda kaldığım zamanlar, o yoldan eve dönüşlerim, kendimden kaçarcasına insanlara gözükmemek için çaba sarf edişim geliyor aklıma.

Şunu da söyleyip bitireyim; dayanacak gücüm kalmadığı olmuyor mu? Tabii oluyor. Hatta bazen içermiş gibi yapıp, nolur nolmaz diye sakladığım ilaçlarla intihar etmek en kolay çözümüm olurdu. Lakin "ölmek istiyorum" demek kolay. Sevdiklerin yüzünden "keşke hiç doğmasaydım" demek tüketiyor insanı.