Hayatımın Romanından Kısa Bir Film

Hayatımın romanından kısa bir film...

Hayatta her zaman bir hedefim oldu. Ulaştıkça kendime yeni hedefler belirledim. Az'la yetinmedim, çok'la övünmedim. Zorlukların üstesinden kendi başıma geldim.

Her zaman tek söylediğim 'Hayırlısı Allahtan'...

Doğduğum zaman bilmiyordum hayatımın ne denli zor olacağını. Durumu olmayan, fakir denebilecek kadar zor durumda bir ailede dünyaya geldim. İlk bebektim herkes benimle ilgilenirdi belki de ama olmadı. Babam asker, annem daha 17'sinde. Zorluklar daha ben bebekken başlamış meğer. Hep hastanelerde geçti bebekliğim, çocukluğum.

Ben üç yaşındayken kız kardeşim oldu. O da benimle aynı kaderi paylaşmaya başladı.

Babam işsiz, annemi döven bir adamdı. Biz büyüdükçe bizi de dövmeye başladı. Eve hapsetmeye, zulmetmeye... Günler, aylar, seneler boyunca devam etti.

Hayat herkese mutlu bir aile vermiyor işte. Kimileri kıymetini bilmiyor, kimilerine nasip olmuyor.

Ortaokul zamanlarımda bir erkek kardeşim oldu. Hastaneye verilecek para yok, babamın işi zaten yok, evde yakacak yok, aş yok...

Sefalet hep devam etti.

En büyük cahillikleriydi çocuk yapmak ama düşünemediler. Dedem babannem üst katta yaşıyorlardı durumları gayet iyiydi fakat yardım da bulunmadılar.

Ömrüm hep ağlayarak, dayak yiyerek, aç kalarak geçti. En büyük olduğum için bütün zorlukları ben gördüm, ben çektim.

Annemle birlikte ağladık, yaşadık herşeyi.

Babamın annemi kemerle dövmelerine, kafasına bişeyler fırlatmalarına, yumruklamalarına hep şahit oldum. Hakaretleri, küfürleri bir gün olsun bitmedi. Liseye bile zorla gittim. Para yok okuyamazsın, dışarı çıkamazsın, alamazsın. Hep başkalarından yardım alarak okudum, giyindim. Annemle gözyaşlarımız dinmedi.

Benim tek dayanağım annemdi. O benim arkadaşım, öğretmenim, doktorum, ailemdi.

Annemsiz hiç bişey yapamazdım. Dertlerimizi birtek birbirimize anlatırdık. İkimizde babamdan dayak yer yatağa girip birbirimize sarılırdık. Ya annem olmasaydı... Nasıl dayanırdım bunca zorluğa..

Annem her daim arkamda oldu.

" Oku kızım"

" Okuyamam anne çalışmam lazım'

'
" Sen okuyacaksın ben çalışırım''

'' Herşeyi sen yaparsın kızım''

'' Yapamam anne, başaramam''

'' Hiç kimse senden iyi değil, en iyisi sensin yaparsın kızım''

Şimdi bir şirkette yöneticiyim. Yıllar sonra babam benim paramla araba da aldı, ev de aldı. Kimin sayesinde derseniz, tabiki de ANNEM sayesinde. Bana güç veren, doğru yolu gösteren hep annemdi.

Şimdi ben onun için bişeyler yapmaya çalışıyorum ama ne kadar uğraşsam nafile hakkını asla ödeyemem.

Şunu söyleyebilirim doğru bildiğinizden asla şaşmayın.

Sabredin, inanın. Allah sabredenlerle beraberdir... Asla kimseyi küçümsemeyin. Her zorluğun üstesinden gelmeye çalışın 'ben yapamam' demeyin. 'Nasıl yaparsam daha kolay olur' deyin. Kimse sizden üstün değil.

O sizden çok para alıyormuş, marka giyiniyormuş, çok zenginmiş, özel okulda okumuş vs vs.. Bırakın en iyisi onlar olsun ama siz iyi insan olun. Kalbiniz merhamet dolu olsun. Ve asla Annenizi üzmeyin...

'Ne oldum değil, Ne olacağım' demeyi unutmayın.

Okuduğunuz için Teşekkür Ederim.. Sevgilerimle.