Zaman Geçip Gidiyor Kesinlikle Beklemiyor

Ahh.. Ah.. çocukluğum.. Şimdi bana çoğunuz daha yaşın kaç ki özledin diyecek belki ama özlediğim aslında geçmişte yaşadığım güzel günler. Çocukken her şey daha güzeldi. Akrabalarımla, ailemle hep bir aradayken daha mutluydum sanki.

Parkta geçirdiğimiz eğlenceli vakitler, sık yapılan ziyaretler, arayıp sormalar, çocukken yaptığımız tüm o şebeklikler, kuzenlerle gezip tozduğumuz, sınır tanımadığımız o yıllar, akşam üzeri çekirdek kola yapmalarımız, yılbaşı akşamı tüm ailenin toplanması ve oynadığımız tüm çocuk oyunları.. Şimdi hepsi birer hatıra olarak kaldı. Eskiden her gün gördüğümüz insanların yüzünü ayda 1 göremez olduk.

Büyüdükçe daha az vakit geçirir olduk sevdiklerimizle.

Yüzlerini neredeyse hiç göremez olduk. Belki bayram ziyaretlerinde buluştu tüm aile en son. Belki o bile olmadı doğru düzgün. Herkes birbiri ile küs, hiç kimse eski günlerdeki gibi davranmıyor, o günlerin yerini yeller almış çoktan.

Zaman geçiyor, büyüyoruz. Bizler büyürken tüm o sevdiğimiz insanlar da yaşlanıyor ya da bir bir kaybediyoruz o güzel insanları. İşte o zaman diyorum kendi kendime "keşke değerini bilseydim, keşke bu günlerin tekrar gelmeyeceğini bilip dolu dolu yaşasaydım." Ama nereden bilebiliriz ki bunu hele de çocuk aklı ile. Şimdi daha iyi anlıyorum o günler bir daha gelmez. En iyisi anı dolu dolu yaşamak. Vakit varken, çoğu sevdiğim hayattayken bugünlerin de tekrar gelmeyeceğini bilerek her anı kaydetmek.