Ölüm Apansız Gelir!

Bugün ölümle yeniden karşılaştım belki beni bulmadı fakat içime oturdu.

Gencecik bir çocuk ayağının kayması sonucunda ölmüş. Yakınım değildi, tanımıyordum kendisini fakat öyle bir ağladım ki sanki en yakınımmış gibi..

Ağladım çünkü arkadaşlarının yüzündeki matemi gördüm.

Ağladım çünkü öyle acı dolu bakıyorlardı ki ölümün kokusu burnuma geldi. Ağladım çünkü düşünceler beni boğdu. Ya bende en yakınımdan birini tekrar kaybedersem? Ya ben de ölürsem? Aslında ölmek korkutuyor fakat pişmanlık dolu bir hayat yaşayıp ölmek daha da koyuyor insana. Benim pişmanlığım kayda değer hiçbir şey yapmamam. Sorunlarım var, çözümler kafamda fakat uygulamaya geçemiyorum ya da geçmiyorum.

Hayat benim sorunlarımın geçmesini beklemez ki!

Nefesim kesilir bir anda beki hayatım film gibi önümden geçer. Ne kadar b*ktan bir hayat yaşamışım deyip azrailin kollarına teslim olurum.

Yaşamın kıymetini biliyor muyuz? Bize verilen bu nefesin bir gün kesileceğini bilerek iyi yaşıyor muyuz?

Hepimiz toprak olacağız. Boş yere kalp kırmanın günah olduğunu biliyor muyuz?

Ben bugün çok şey düşünüp, hissettim. Ağladım tanımadığım bir çocuk için,ağladım korkularım için, ağladım.

Sevgilerle...