Dostluk, Arkadaşlık ve Kendini Tanımak

Bence artık insanlar diğer insanların duygularından çok kendi merak duygusuna daha çok önem veriyor. Neden mi böyle düşünüyorum?

Her insan gibi benim de kendimce zorlandığım içinden çıkamadığım zor dönemlerim oluyor. Bunlar artık bana fazla geldiğinde ve daha fazla içimde tutamadığımda doğal olarak bunları birileriyle paylaşmak ve bunun karşılığında biraz samimiyet ile anlayış bekliyorum. Benim için çözüm üretmeselerde beni dinlediklerini ve benim yanımda olduklarını hissetmek istiyorum.

Ama ne zaman birine üzgün olduğumu ya da kendimi iyi hissetmediğimi söylesem sırf kendi merak duygularından dolayı ne olduğunu soruyorlar ve ben kendi duygularımı onlara açtıktan sonta basit bir "Ah..Anlıyorum." ile konuyu geçiştiriyorlar. Anlatmak istemediğimde ise bunu hiç saklama gereği bile duymadan "Ama merak ediyorum. Anlatmazsan uyuyamam." tarzı şeyler söylüyorlar.

Belki bunun farkında değiller ama ben onlara bu gibi şeyleri anlatırken zaten iyi olmuyorum. Üzgün ve kırılmaya oldukça müsaitim. Neden bir kerede kendilerini değilde aramızda olan arkadaşlık ilişkimizi önemsemiyorlar ki?

Zorlandıkları zaman ya da çözüme ihtiyaçları oldukları zaman koşa koşa gelip ben sormadan dertlerini anlatmayı biliyorlar. Peki neden hak ettiğim ve verdiğim ilgiyi ben onlardan göremiyorum?

Bu merak duygusu ya da başları sıkıştıkları zaman ki çaresizlik hissiyle aradıkları arkadaşlık.. Bütün bunların artık bencillikten kaynaklandığını düşünüyorum. Artık insanların önemsedikleri tek şey kendileri. Hiçbir zaman gideremeyecekleri, sürekli ama sürekli beslemerleri gereken bencillik hissi ve bu hisle beraber unuttukları 'Dostluk' kavramını sahte ve yapay samimiyet duygusuyla doldurmaya çalışmak.

Ama asıl bilmedikleri ve farkında olmadıkları şey ise hiçbir şeyin yerini o şeyden başkasının tutamayacağıdır. Tek dileğim insanların bu hastalıktan en kısa zamanda kurtulması.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.