İnsanların Dış Görünüşleriyle Dalga Geçmeyin. Büyüme Çağındakilerle Özellikle!

Merhaba,

İçimi dökecek hiçbir yer bulamadım. Belki saçma belki sıkıcı gelebilir yazdıklarım ama psikolojik olarak çöküyorum..

Ortaokuldayken pek beğenilmezdim. çoğu insan böyle der malum sivilceler sürekli kilo alıyoruz boyumuz üzüyor vücudumuzu tanımaya çalışıyoruz. Ama benimki farklı bir boyuttu. 160 larda boyum 57-59 arası kilom vardı.Kilolu değildim çok hafif balıketliydim. Bir kız vardı güya en iyi arkadaşlarımdan 1-2 sene benimle uğraşıp arkadaşlarımla aramı bozdu çok ağır iftiralarla.

Hiç abartmıyorum yetişkin bir kadının aklına gelmeyecek fesatlıklar yaptı. Hep çirkin hissettim ama değildim tabi aileme göre. Kocaman gözlerim vardı elaya kaçan renkte. anlamlı bakıyordum. Gür siyah saçlarım. Ama çevremdeki herkes benimle uğraşmaya başlayınca değişmeye karar verdim. Çok ağır diyet yaptım yaş 13-14 tabi bilinçsiz oluyor insan.Mezuniyete kadar yani 1.5 senede çok güzel olup sevdiğim çocuğa açılacaktım. Ben kilo vermeye devam..

Mezuniyette gayet emindim kendimden hoş bir elbise almıştım tabi ne göreyim sadece 1 hafta öncesinde biriyle çıkmaya başlamış. sonra 2 yıl sürdü ilişkileri. Ve aldığım tepki: Öyle bir çocuk sana bakmaz..bu sefer iştahım tamamen gitti hıncımı bedenimden aldım. 44-45 kiloya kadar düştüm. Adet göremez oldum. her yerim çökmüştü 34 ler bile bol geliyordu. neyse lise geldi başarılı bir kızdım. ilk sene çok korkak yaklaştım çevreme. sonradan alıştım beni sevdiklerini hissedince ki sonradan pek de öyle olmadığını anladım.

9.sınıftan sonra yine kilo aldım 50-52 oldum.Bir sürü erkek bakıyordu artık bana.bir sürü çıkma teklifi aldım. Ama birine aşık olmuştum çok sürmedi.Bir tane aşkım oldu şimdiye kadar.Neyse bir süre sonra burnumla dalga geçmeye başladılar ki çok problemli değildi minik bir tümsek vardı gülünce düşüyordu azıcık.Ameliyat oldum. Bu sefer de bir tarafı kalkık güzel diğeri yine düşük diye kötü hissediyorum. şişliktendir düzelir diye umuyorum.

Tamamen değil belki ama biraz umutsuz vakayım. 2-3 sene en kritik yıllarımda hiç arkadaşım kalmayınca herkes benimle uğraşınca böyle bir insana dönüştüm. Hani normal herkesle dalga geçilir filan demeyin lütfen bu normal boyutta değildi. Kişiliğim yeni yeni oluşmaya başlayınca herkese hep çok güzel görünmek zorundayım düşüncesini soktular kafama.belki de ben sokmuşumdur.

Demem o ki ; ASLA KÜÇÜK KIZLARLA UĞRAŞMAYIN.Hiç kimsenin dış görünüşüne laf söylemeyin. Gülüp geçerler belki ama çoğu içinden gerçekten üzülüyordur. Benim gibi insanlarınsa uzun süre taşıyacağı bir özgüvensizlik olur.