Çocuk Yaşta Tacize Uğrayıp Erkeklere Bir Daha Güvenemeyen Kız Olmak...

20 yaşında üniversitede okuyan bir kızım, direkt konuya giriyorum. 11 yaşındayken 22 yaşındaki kuzenimin tacizine uğradım. Tabii ben bunu o zaman anlamadım, sadece rahatsız oldum. Yıllar geçtikçe yaptığının ne olduğunu anladım.

4-5 sene oldu ki onunla görüşmüyorum. Ama anladığımdan beri aklıma geldikçe o kadar midem bulanıyor ki. Kuzenim demek bile iğrenç geliyor.

Bu 'bence'yi yazmamın sebebi şu ki bu yaşıma kadar hiç sevgilim olmadı. Arkadaşlarım nedenini sorduğunda 'hoşlanmadım, bilmiyorum doğru erkek değil galiba' diyip duruyorum. Dışarıdan görenlerinin yaptıkları tek şey ise yargılamak. Ay bu kızın bu yaşa kadar sevgilisi olmamış, kesin bir sorunu var, içine niye bu kadar kapanıksın bilmem ne bilmem ne.

Hayır aslında içime kapanıklığımdan değil, erkeklere olan güvensizliğimden. İçimde gram güven yok.

Belki günler belki yıllar sonra eğer olur da bu güvensizliğimi birisi yıkmayı başarırsa bunu ona anlatsam mı diye düşündüm bir zaman fakat hayır. Ben bunu yıllar geçsin de unutayım diye dua ederken bununla üzemem beni seven ve benim sevdiğim birini.

Söylemek istediğim şu ki; Erkeklik bir uzuv değil kafa yapısıdır.