Sokaktaki Miniklere Kulak Ver

Ben o miniklere dondurma alıyorum genelde, kitap götürüyorum.

Var kızılayda bir küçük minik.

Adı Abdullah, benim dersanemin orada mendil satıyordu. Bir gün yanıma yaklaşıp ablacım bir mendil alırmısın dedi, bende para verdim ve mendili ona hediye ettiğimi söyledim. Neden mendil sattığını sordum, tezgahını gösterdi. Kitap parası ablacım, kitap için dedi. Oturdu yere, gözleri doldu karşımda.

Her gün ona kitap taşıdım evden, hepsini bana tek tek anlattı her dersane çıkışında...

Benden para kabul etmiyordu, yanlızca kitap ve her sabah bir Allahın selamını, her akşam bir iyi akşamlarımı istiyordu, teklif ettiğimde, paran var mı Abdullah diye sorduğumda, var Ada ablacım sen merak etme, bir isteğin ihtiyacın var mı derslerin nasıl ablacım diyordu.

Bir gün ona bir kitap hediye ettim yine, ama arasına 20 lira koydum.

Bir dahaki gün baktığımda yoktu. Sanırım gururuna yedirememişti, öyle bir çocuktu çünkü.

Bir kaç kere gördüm, kafasını yere eğdi. Her zaman Ada abla, nasılsın diye yanıma koşan melek çocuk suratıma bile bakmadı, beni utandırdı o gururuyla. Bir daha da hiç görmedim, ne oldu bilmiyorum...

Hala anlatırken gözlerim doluyor, korkuyorum onun adına çünkü..

hayatta en çok üzüldüğüm tipik çocuklar bu bahsettiklerin. Onları her gördüğümde daha çok üzülüyorum kendi kendime dua ediyorum halime. Dilenen çocuklardansa mendil satanlara daha çok üzülüyorum. hatta arkadaşımın yaşadığı bir olay vardı banada 2 gün önce anlattı. diyordu ki bana;
ben ailem olmadan büyüdüm. küçükken dışarıda tespihler satardım. böyle renkli renkli tespihler satardım. ama böyle dilenci gibi değildim diyor, çok süslüydüm ben diyor. hatta o zamanlar tespih diyemem tehsik derdim diyor. ben de ona diyordum peki ya tehsik diye bağırınca insanların ilgisini çekebiliyormuydun peki diye.. o da bana tabii çekiyor. tehsik herkesin ilgisini çeker diyor. sonra herkes ona bakıyormuş. o da renklli renkli tespihlerini gösteriyormuş. onu kırmamak içinde alıyorlarmış çevresindeki insanlar.. şu an da da kendisi gayet iyi. çalışıyor üniversite öğrencisi. ben çok üzüldüm gerçekten yani, ailesiz büyüyen birisinin yaşadığı olaylar.. ne biliyim ya ters geliyor. elimden geleni yapmaya çalışıyorum o çocuklar için. ah, bak yine duygulandım..
şurada ki tüm yorumları okudum. erkeklerdeki biri demiş ki türkiyede duygularınla değil beyninle hareket edeceksin diye.. merak etmesin zaten 30 yaşındaki amcalara para vermiyoruz onlar çalışabilecek yaştalar ama bu çocuklara hem maddi hem manevi destek verilmeli diye düşünüyorum. işte 2010 senesinin en iyi kısa videosu.. böyle insanlara kesinlikle destek verilmeli. türkiyenin zihniyeti değişmeli.

Güzel bir noktaya dikkat çekmişsin lakin sattığı mendili almadığın takdirde ona yardımcı olmuyorsun. Daha çok dilenmeye ve duygu sömürüsü yapmaya teşvik etmiş olursun. Sattığı şeylerden 1'ini alıp iki katını ödeyebilirsin mesela. Bu hem kendine güveni hem de emek harcayarak kazanmasını sağlar diye düşünüyorum.

Ben yemek için para isteyen çocuğa 20 metre mesafedeki yerden yemek almayı teklif ettim. Yani korkması mümkün değil. Ayrıca kapabalık bir yerdi yani nasıl kaçırayım onun açısından düşünürsek. Kabul etmedi, para için ısrar etti. O gün içimde bir şüphe oluştu onlarla ilgili :/

Gerçekten eline sağlık bu konuya değindiğin için, ben genelde para vermem fakat yemek vs ısmarlarım. Duyarlı olduğun için sağol senin gibi insanları görmek çok güzel.

Sattigi mendili almadigin kendini dilenci gibi goruyo oysa o orda hakkiyla para kazaniyo bir kere bende mendili almak istemedim ve bana dilenci degilim ben dedi gururlarini kirmak istemiyosak bence mendili almaliyiz.

Sen çocuğu beslemiyorsun, onun içkici babasını besliyorsun.
Şu berbat dini sözlerinizden de koymasanız olmaz değil mi?

Eline sağlık :)