Ah Bu Aileler

Ailem hiç bir yere gitmeme,arkadaşlarımla görüşmeme izin vermiyorlar.20 yaşındayım ve benimle yaşıt çoğu kişi izin almadan arkadaşlarıyla görüşüyor, geziyor. Ben her zaman izin alırım nereye kimle gitceğimi söylerim ama ailem böyle istediği için değil kendim söyleme taraftarıyım.

Aileme bugüne kadar hiç yalan söylemedim. Çok kızacaklarını bilsem bile her zaman doğruları söyledim, hatta bana zararı dokunucak insanlarla arkadaşlığımı kestim hep kendi davranışlarıma ve çevremdeki insanlara dikkat ettim. Bu yüzden arkadaşlarım çok güvenilir kişiler ailem hepsini hatta ailelerini de biliyorlar.

Küçükken annem arkadaşlık kurduğum insanlara önyargılı yaklaşırdı doğru dürüst hiç bir arkadaşımı kabullenmedi onlara soğuk davrandı hep. Sadece birini sevdi o kişi de 12 yıldır arkadaşımdı bir kaç ay öncesi bana büyük bir zararı dokundu arkadaşlığımı kendim isteyerek kestim. Annemin kabullendiği insan bana kötülük yaptı kabullenmedikleri ise bana çok daha iyi bir arkadaşlardı ama annem yüzünden uzaklaştılar benden.

Babama gelelim,küçüklüğümden beri hiç bir arkadaşımda kalmama izin vermiyor ya da buluşup bir yerleri gezmeye. 20 yaşındayım ve hala aynı. Doğum günümde bile eve 5 dk uzaklıktaki cafeye arkadaşlarımla kutlamama izin vermedi. Eve çagır fazla da kalmasınlar dedi.

Sizce bu ne demek hele ki doğum günümde ne kadar dokundı biliyor musunuz? 5 arkadaşım vardı ve hepsi benden uzaklaşmaya başladı ne zaman buluşacak olsak sadece ben izin alamıyorum onlar izin almadan geliyorlar hatta.Bir bakıyorum buluşmuşlar haberim yok, soruyorum "sen izin alamazsın diye, hem ani oldu" diyorlar bir şeyde diyemiyorum. Şu an lise bitti 2 sene önce, evdeyim üni sınavına hazırlanıyorum. Kazanıp gitmek benim için çok iyi olacak. Başkası gibi aile baskısından kurtulup kendimi kaybetmem öyle biri değilim bunu ailemde çok iyi biliyor.

İzin alamama nedenimi sorunca hep derslerine bak ders çalış başka bir şey değil güvenmemek değil yani mesele. Güvenlerini kırcak bir şeyde yapmadım sadece derslerim kötü ama bunun nedeni bunlar ve onlar bunun farkında değil.Hep kızıyorlar evde 24 saat telefon pc ile uğraşıyorsun falan. İstiyorum çıkıp gezmek insan gibi yaşamak robot gibi değil. Hem kızıp dışarı çıkmıyorsun evde bunlarla uğraşıyorsun diye hemde izin vermemek sizce nedir?

Arkadaşlarım ve benim yönümden güvensizlik yok.Peki o zaman neden diye bağırmak istiyorum bazen. Küçükken zaten hep ezildim zayıf ufak tefek olduğum için büyüdükçe bunları yaşamadım tabiki hala zayıfım beni gören 16 falan sanıyor. Bu umrumda bile değil bu şekilde mutluyum. O kadar bunaldım ki kim ister 24 saat evde tel ve pcde vakit geçirmek? Başka yapabilceğim bir şey yok.

Ders çalışmak hiç gelmiyor içimden hatta artık gezmek bile beni o kadar bunalttılar ki. Ne bir arkadaşım kaldı ne de enerjim yoruldum. İstediğim her şeye sahibim yurt dışına gittim gezdim ailemle beraber. Şükür bir eksiğim yok ve bunları hep yüzüme vuruyorlar istediğin her sey var ders çalış.İyide benim istediğim bu değil sadece huzur. Bazen olmuyorsa olmuyordur ne yapabilirim ben çok mu memnunum halimden sanılıyor? İlgi alanımı okumak istiyorum mesleğimi yaparken mutlu olmak ama neye baksam işsizlik gerisinede puanım yetmiyor. Tekrar sınava girmeyi düşünmüyorum zaten ailemde istemiyor. Kazanamazsam sonrasını düşünmek bile istemiyorum.

Şu an tek bildiğim ilerde ben çocuklarıma böyle bir aile olmayacağım.İstedikleri her şeyin alınması değil mesele sevgi, güven. Ben çocuklarımı öz güvenli ve serbest yetiştiricem. Bu serbestlik sınırlı tabi ki edepli şekilde. Çocuklarım nerde nasıl davranması gerektiğini, kimle arkadaşlık kurcağını kendileri karar verebilcekler yanlışı doğruyu ayırt etmesini bilcekler. Bilgisayar telefon başında değil spor yaparak dans ederek şarkı söyleyerek büyüyecekler. Arkadaşa anlatmak veya bu şekilde sitelere yazmaktan çok ailesine çekinmeden korkmadan derdini anlatabilicek.Yani ben çocuklarımı ilgi göstererek büyütücem.