Büyük usta Münir Özkul'un vefatı üzerine...

Merhaba arkadaşlar...
Üzülerek söylemeliyim ki bugün normalde görmeye alıştığınız o mizah yazılarımdan birisini paylaşmayacağım. Çünkü bugün sahne Türk Sinemasının gelmiş geçmiş en büyük aktörünün... Babamızın, Mahmut hocamızın, "Yaşar Usta"mızın...
Büyük usta, dev aktör Münir Özkul'un...

Hayatımızda o kadar çok anıda yer aldı ki, benim gibi bugün 30'larına yaklaşanları bile doğmadığımız yıllarda yer aldığı o filmlerle kucaklamayı başardı. Öylesine büyük bir oyuncuydu ki, hayat verdiği karakterler bugün on yıllar sonra bile hayatımızda yer ediyor. Bugün hangimiz "Kel Mahmut" deyince, "Yaşar Usta" deyince sadece bir saniye içerisinde onun yüzünü hatırlamıyoruz ki?..

O bugünün eğitimcilerine "ders diye" okutulacak olan, idealist, katı ama aslında sevgi dolu, onlar için her şeye göğüs geren güzel öğretmendi. Bugünün cebini doldurmaya bakıp susan kolej öğretmenlerinden değildi. O bizim canımız hocamızdı.

O ailesinin şerefi için dağ gibi arkalarında duran onurlu baba Yaşar Usta'ydı. Ailesinin şerefi için dünyalara kafa tutan adamdı. Hangimiz şu repliği ezber etmedik ki?.. Kırk sene geçmiş olsa da hangimiz bugün hala izlemedik ki?.. Para uğruna gururun ayaklar altına atıldığı şu günlere inat bir çelik duvar gibiydi Yaşar Usta.
O, patronunu utandıran, bizim gururumuz olan onurlu babaydı.

O karısıyla sadece turşu suyu için kavga eden güzel koca turşucu Kasım'dı. Sadece turşu suyu için küsmüştü karısına. Böyle güzel sebepten küsen eşler kaldı mı sahi?..

Kısaca Münir Özkul bizim babamızdı... Hayatlarımıza dokunan bu güzel adamın hemen hemen her karakteri de dünya tatlısı, tertemiz kalbe sahip insanlardı. O bizim hayatlarımıza onlarca, yüzlerce anı bıraktı. Sıcacık gülümsemesiyle kalbimizi ısıttı.

Geçtiğimiz yakın zamanda Müzeyyen Senar'ı kaybettik... Yaşar Kemal'i kaybettik... Fikret Şeneş'i kaybettik... Erol Büyükburç'u kaybettik... Kayahan'ı kaybettik.

Zeki Alasya'yı kaybettik. Adını bile anmıyorduk oysa. Ama o gün hep birlikte oturduk ve Facebook'ta, Instagram'da, Twitter'da onun fotoğraflarını paylaştık, ona saygımızı sunduk. Zeki Alasya saygı göremeden, son cümlelerinden birisi "Yaşamımı idare etmek için çalışmak zorundayım." olarak vefat etti. Keşke o hastayken yanına gidip elini öpebilseydik. "Ustam siz çok büyüksünüz." diyebilseydik. Geçti gitti. Ne öyle bir ihtimal kaldı artık, ne de öyle bir muhtemel tebessüm...

Şimdiyse koskoca Münir Özkul'dan konuşuyoruz aynı şekilde. Hayatlarımızda şu saydığım bütün isimlerden çok daha büyük bir iz bırakan adamdan. Söylesenize, hangimiz ona saygımızı sunduk ki?.. Hangimiz onu alkışladık o ölmeden önce o duyana kadar?.. Şimdi Facebook, Instagram, Twitter sallansa ne fark eder ki?.. Koskoca Münir Özkul bu alkışları duymadıktan sonra.

Büyük bir boşluk, çok büyük bir hüzün hissetmediniz mi siz de?.. Onun eksikliği yüreğinizde burukluk yaratmadı mı?.. Siz de onu belki uzun zaman sonra ilk defa hatırladınız şimdi. Bazılarınızın içi buruldu, bazılarınızın gözleri doldu onu kaybettiğimizi duyunca. Üzülmeyin. Büyük usta Münir Özkul hala hayatta.
Siz yeter ki onu o hala hayattayken unutmayın.

Sevgilerimle,
vladimirpuding