Linç Kültürü

insanlık hallerinden bahsetmek istiyorum kendimce. sevgiden, sevinçten, ayrılıktan, ayrımcılıktan, linç kültüründen.

iyilik çarkıyla dişlilerimiz uyuşmuyor çoğu zaman ne yazık ki. çünkü sahip olma dürtümüz var. ve bu yolda, bir hedefe yönlendirilip alt üst ediyoruz yaşamları.

önce o hedef konuyor önümüze güç sahipleri tarafından. kendi aklımız kalmıyor. ardından ise kalabalığın linç kültürü doğuyor. farklı olansa… ölüyor. kimi yaşarken de ölebiliyor.

insan nasıl katledildi yüzyıllarca, nasıl söndü o ışıklar? ayrımcılıkla, tüketme hırsıyla… dili farklı diye, dini farklı diye, rengi farklı diye... köylü der geçeriz, özenti der döneriz, cins der gideriz. o yüzden, insan kendini ne kadar erken bilirse o kadar iyi olur. bir ''mesele''si olanlara kulak verilmeli, yoksunlara değil.

kalem olmazsa, kelam olmazsa; silah olur gönüllerde, kan olur. neşet ertaş’tan bir kelam alırsak:

''zengin isen ya bey derler ya paşa
fukara isen ya abdal derler, ya cingan haşa’’

neşet ertaş da linç kültürü kurbanı aslında. o, insanların düğün dernek gibi günlerinde çalıp söyleyen biri olduğu için; sevdiği kadını vermiyorlar kendisine.

''bizde kadın alınır, verilir. kadın konuşamaz, kadın sevda çeker, kadın ölür.''

yetmiyor, bir de düğünde çalması için çağırıyorlar bu abdal diyip ayrımcılık yaptıkları güzel adamı. o ise gidiyor. ama sevdiğinin düğününe değil, uzaklara… gittiği yerde mahcubiyetiyle yaşama devam ediyor, 'göynündeki ahu gözlü kadın'ı yaşamasına izin vermeyenleri konu ediyor türkülerine:

yanıyorum diyor sonra. kavuşamasa da ardında bıraktığı tatlarla bizlere dersler veriyor. hangimiz göğsünden et koparıyorlar gibi hissederek sevmedi ki. sığmaz insanın içine, sığdıracak gönüllere koşmak lazım.

illaki tavsiye; siz siz olun, başkasının aklıyla kayba koşmayın.

sevgiler.