Sessizlerin Sesi Olalım, Birbirimize Kulak Verelim!

Selamünaleyküm, ben sesizlerinsesi. Neden bu nick derseniz, çünkü bazen en çok konuşması gerekenler susuyor, en çok duyulması gerekenler görmezden geliniyor. Hayat koşturmacasında, sosyal medyada, sokakta, hatta kendi çevremizde bile insanların dertlerini, duygularını fark etmeden geçip gidiyoruz. İşte bu Bence’de, insanlık sorunu olarak gördüğüm bir şeye dikkat çekmek istiyorum: Empati eksikliği. Birbirimize kulak vermeyi unuttuk, oysa birinin sesini duymak bazen dünyayı değiştirebilir.

Herkesin bir hikâyesi var, değil mi? Mesela, sokakta aceleyle geçtiğimiz birinin omuzları düşükse, belki o gün kötü bir haber aldı. Otobüste yanımızda oturan teyzenin suskunluğu, belki yalnızlıktan. Ya da sosyal medyada mükemmel görünen birinin içten içe mücadele ettiği bir derdi var. Peki, biz ne yapıyoruz? Çoğu zaman kendi telaşımıza gömülüp bu hikâyeleri görmezden geliyoruz.

Geçen gün markette kasiyerin güleryüzüne rağmen yorgun bakışlarını fark ettim. Bir an durup “Nasılsın?” diye sordum, sadece iki kelime. Kadın bir gülümsedi, “Kimse sormuyor ki, teşekkür ederim” dedi. O an anladım ki, küçük bir jest bile birinin gününü değiştirebilir. İnsanlık sorunu dediğimiz şey, bazen büyük sistemlerden değil, bizim birbirimize karşı duyarsızlığımızdan doğuyor.

Peki, ne yapabiliriz?

Birine gerçekten kulak verin. Mesela, arkadaşınız “İyiyim” dediğinde, gözlerinin içine bakıp “Emin misin?” deyin. Bazen o ikinci soru her şeyi değiştirir.

- Küçük iyilikler yapın. Bir yabancıya gülümsemek, komşuya bir tabak yemek götürmek veya en basitinden birine “Günaydın” demek… Bunlar küçük görünebilir, ama inanın, birinin kalbinde büyük iz bırakır.

- Yargılamadan dinleyin. Herkesin derdi kendine ağır. Birinin hikâyesini dinlerken “Amaan, bu mu dert?” demeyin, sadece anlamaya çalışın.

-Sessizlerin sesi olun. Belki bir sokak hayvanına su vermek, belki bir yardım kampanyasına destek olmak… Küçük adımlar bile toplumu güzelleştirir.

Ben kendi adıma, her gün birine ufak da olsa bir iyilik yapmaya çalışıyorum. Mesela, geçen hafta bir arkadaşımın mesajına uzun uzun cevap yazdım, sadece “Nasılsın?” deyip geçmedim. O kadar mutlu oldu ki, bu beni de iyi hissettirdi.

Sizce empatiyi artırmak için neler yapabiliriz? Hayatınızda birinin sesini duyduğunuz, ya da birinin sizi duyduğunu hissettiğiniz bir an oldu mu? Yorumlarda paylaşın, birbirimize ilham olalım!

Sessizlerinsesi olarak şunu söylüyorum: Birbirimize kulak verirsek, dünya daha güzel bir yer olur. Sizce bu insanlık sorununa karşı neler yapabiliriz? Hadi, sesimizi duyuralım!

#sesizlerinsesi