Baba Yarası Olan Kadınları Nasıl Tanırsınız?

Son günlerde çok duyduğum bir konuyu aydınlığa kavuşturmaya karar verdim. Baba yarası olan kadınları bir tanımlamak istedim.

Baba yarası bir kadının nezdinde bakarsak ölüm, yas, terk edilme veya dışlanma olmaksızın sessiz verilen bir mücadeleden beslenen bir yaradır. Kaynağını sessizlikten alır. Görülmemek, duyulmamak, aynı evde, aynı hayatları yaşıyormuş gibi görünen ama birbirlerinden bir haber olan insanların, kadınların yarasıdır bu.

Ve bunun tedavisi dışarıdan beslenen bir şeyden değil, içeriden beslenen bir şeyle tamamlanır. Bu kendine sevgidir. Bu kendine verdiğin değerdir. Çünkü hayat en çok kendine kıyanlara kıyar.

Size bir hikayeden bahsetmek istiyorum. Bir kadın bir nehrin kıyısına su almaya gider. Orada acı içinde tıslayan hareket edemeyecek kadar yaralı olan bir yılan görür. Acıyıp yılanı evine götürür ve ona bakmaya, beslemeye başlar. Yılanla şöyle bir anlaşma yapar:

Yılan: Eğer bana bakarsan bende seni korurum

Kadın kabul eder ve anlaşırlar.

Kadın yılanı sevgiyle değil, vaat edilen korumayı ümit ederek özenle iyileştirir.

Yılan ise minnettarlıkla değil. Aldığı bakım sayesinde onu korur. Geceleri evin etrafında dolanıp onu gözetir. Sabahları birlikte kahve içer birlikte orman yürüyüşü yaparlar. (burada orman diyorum çünkü baba bizim dış dünyamızı yansıtır) Dışarıdan bakıldığında çok uyumludurlar. Ta ki bir gün yılan hiç uyarmadan kadını ısırıp kaçana kadar.

Kadın hem bedenen hem de ruhen acı içinde çığlık atar. Kendini ihanete, hayal kırıklığına uğramış ve parçalanmış hisseder.

Cevaplar arayacaktır ama yılan ortada yoktur. Ve kadın kalbindeki sızıyla dünyayı dolaşır. Vadiler aşar, nehirler görür, çöllerde yılanı arar. Ve sonunda yılanı bir mağarada kıvrılmış halde bulur.

Kadın zehirlendiği ve bitkin düştüğü halde haykırır:

Kadın: "Gözlerimin içine bak! Neden beni ısırdın? Ben sana yemek verdim, sıcak yuva verdim"

Yılan: "Seni ısırmak istemedim. Ama elini sırtıma koyduğunda ısırmaktan başka çarem kalmamıştı"

Tartışırlar. Kadın saldırır. yılan kaçar. Yara hala kanıyordur.

Ve bu konuşma ne anlayış getirir. Ne bağışlama. Ne de iyileşme. Daha fazla zehir getirir. Sonunda kadın hastaneye ulaşır: Kapıda yere yığılmıştır. Son gücünü tüketmiştir. Bilinci hala yerindeyken şu cümleleri duyar:

"Maalesef artık çok geç." O kadar uzun süre "neden" sorusunun peşinde koştu ki yardım aramayı unuttu.

Ve en kötüsü de nedir biliyor musun? Biri seni incittiğinde "Neden" sorusunun içinde tutsak kalmaktır. Sana ihanet edeni anlamaya çalışmak, sadece zehri daha da derinleştirir.

Bilincin olmadığı yerde cevap arama. Başkalarının karanlığına adalet olma.

Babasının yokluğuyla büyümüş kızların ilişkisi de buna benzer. Babasının yokluğunu hisseden dışarıdaki tüm erkeklerden sevgi bekler. Baba dış dünyamızı yansıtır. Ve hayatımızdaki insanlarla kurduğumuz ilişki anne ve babamızla kurduğumuz ilişki gibidir.

• Baba figürü olmayan kızların benlik sınırları bulanıktır. Ya hep birine yaslanarak yaşar ya da onay almadan hareket edemezler.
• Yetersizlik duyguları belirginleşir. "Demek ki yeterli değilim, ne yaparsam yapayım onun gözüne giremem, ben yeterli değilim" gibi içsel sesleri vardır ve bu sesler onları sabote eder.
• Otoriteyle sağlıklı bir ilişki kuramaz. Ya sürekli liderlere, patronlara, ya da çevresindeki otorite olan kişilerle bağ kuramaz karşı çıkar ya da aşırı uyumlu olur ve kendi fikirlerini ifade edemez.
• Hayat güvensiz hedefler ulaşılmaz gelir. Hayat çok büyük, ben küçüğüm. Hayat zorlu ve ben tek başımayım" düşüncesinin oluşturduğu korku hakimdir.

Babayla sağlıklı bağ kuramayan çocuk iki yola ayrılır:

Ya babası gibi birini arar, onu koruyan, kollayan, yönlendiren ya da aşırı bağımsız olur ve benim kimseye ihtiyacım yok diyerek kimseden bir şey beklemeden hayatını sürdürür.

Bazı yaralar acı vericidir ve onları atlatmanın en iyi yolu onların peşinde koşmayı bırakıp içindeki zehri akıtmaktır. Zehir zarar vermez çoğu zaman geliştiredebilir. Asıl zarar veren nedeninin peşine düşüp hayatı kaçırmaktır.

Baba yarasının en iyi tedavisi ondan alamadığını kendine vermektir.

Bir Bence'min daha sonuna geldik. Senin bu konudaki fikirlerin nedir?