İranlı İllustratör Ali Miri'nin Bakınca "İşte Benim Çocukluğum" Diyeceğiniz Harika Çizimleri

Ferdi Tayfur'un Ahh bir çocuk olsaydım şarkısını hepiniz dinlemişsinizdir ya da muhtemelen birinin bu şarkıyı mırıldanışını dinlemişsinizdir. Peki peki sanırım halen bu şarkıyı dinlemeyen, duymayanlar var. Bu şarkı, hayattan en çok zevk aldığımız dönemlere, yani çocukluk dönemine olan özlemin dizelere dökülüşüdür. 😊

"Nereden çıktı bu çocukluk özlemi aSeS" derseniz; son dönemde, sosyal medya platformlarında beğeni butonuyla, hesaptan hesaba dolaşan İranlı sanatçı İllustratör Ali Miri'nin çizdiği geçmişi anımsatan çok güzel resimlere denk geldim. Miri'nin çizimlerinde, çocukluğuma dair bir sürü şey buldum. Sen de bak resimlere, aynı coğrafyanın çocukları olarak hissettiklerimi belki sen de hissedebilirsin.😊

✔Bekleyiş

Çocukluğuma dair hatırladığım şeylerden biri, evimin önündeki sokakta bulunan küçük betonarme bir köprüde oturup, yolun yaklaşık 700 metre ilerisindeki virajda babamın kullandığı kırmızı renkli arabamızın burnunun belirmesiyle, babamın eve geliyor oluşunun sevincini yaşamaktı.

✔Evin direği: Baba

Babanın eve gelmesi demek huzurun gelmesi demekti, eve sevincin gelmesi demekti. Tabi bir de eli boş gelmemesi fındıklı gofret ya da şu farklı şekilli petibör bisküvilerle gelmesi, sevincimize daha da bir sevinç katıyordu😍😍😊

✔Koyun yününden yapılmış yataklar.

Çocukluğumda şimdiki gibi fabrikasyon yaylı yataklar yoktu. Kumaşçıdan alınan renk renk kumaşların içi koyun yününden doldurulur yatak yapılırdı. Küçükken en büyük zevklerimden biri de bu yataklar üzerinde sevinç çığlıkları ile zıplamaktı. Annemin sabrının sonu gelişiyle, o zevk bir sonraki akşam yatakların yeniden serilmesine kadar erteleniyordu tabi.😊

✔ En güzel park evin bahçesidir.

Yaz akşamları yenilen yemek sonrası büyüklerin içitiği semaver çayı yaptıkları sohbetlerin etrafında saklambaç, silahçılık vs. oyunlar oynardık.

✔ Yıkanan halılar üzerinde serinlenmek.

Yazın o kavurucu sıcağında, yıkanan halıların üzerine atardık kendimizi serinlemek için.

✔Biz masaj yapmayı çocukken öğrenenlerdeniz😊

İşten dönen yorgun babanın masaj isteği bazen hoşumuza gitmese de, bu durumu fırsata çevirip oyun oynardık babanın sırtında ipte yürüyen cambaz misali.

✔Birkaç Tv kanalı olan bir dönemdi o dönemler.

Yine çocukluğuma dair pazar günleri TRT'de yayınlanan western film kuşağı, sabahları yayınlanan çocuk programları. Ha bir de Barış abimiz vardı bizim, ülke ülke dolaşan.

✔Oyuncaklarını kendi yapan çocuklardık

Aslında kendim için oyuncakları olmayan bir çocuktum tanımlaması haksızlık olur aileme. Bir sürü oyuncağım vardı ama biz yine de kendi oyuncaklarımızı kendimiz yapardık onlarla oynamak daha eğlenceliydi sanırım.

✔Bahçelerden toplanan meyvelerin unutulmaz tadı

Bahçemizdeki domatesin, eriğin vs. tadını, kokusunu sunabilecek bir manavın olmayışı da özlemimin diğer bir sebebi aslında.

✔Kıyafetleri az mutluluğu çok insanlardık

Çocukken bize her ay kıyafet alacak bir anne babamız yoktu. Yırtıklarımızı dikecek terzimiz de yoktu ama çoğunuzun evinde olan Singer marka dikiş makinesi bizde de vardı😊

✔Soba bizi sadece fiziken değil ayrıca ruhumuzu ısıtan bir gereçti.

Evlerimizde evi mis gibi kokutan oda spreylerimiz yoktu. Kolonyayı yanan sobanın üzerine serpiştirince evi saran o koyanla kokusunun verdiği haz, halen zihnimin bir köşesinde. Kuzineli sobalarımız vardı ayrıca, içine patates koyup sonra pişen patatesleri soyarken yanan parmaklarımızın acısından kıvranacağımız yerde kahkaha atardık o hallerimize. Ve o patateslerin güzel tadını veren bir yemek bulamadım ben daha.

✔Yaz aylarında bahçe avlusunda yenilen akşam yemeklerine olan özlem

Bahçe avlusunda yenilen akşam yemeklerindeki samimiyet insanın karnını fazlasıyla doyuruyordu.

Şimdi dönüp bakıyorum da geçmişe, geçmişten bugüne kalan bir ben varım, geçmişteki o samimiyet, bağlılık, sevinçler uçup gitmiş benden. Sanırım ben artık büyüdüm ve hayat telaşesi benim de çoğu şeyimi alıp götürmüş.

Ruhunuzdaki çocuğu kaybetmemeniz dileğiyle.

Hoşça kalın Canlar🖐🖐

#asesyazdı