Kaderimizin Bize Oynadığı Oyun!

Her insan kendi kaderini kendi yazar. Kendi kaderimizi yeniden tayin etme, kimliğimizi yeniden oluşturma, canımızı yakan ve bize gereksiz yük bindiren ve işimize gelmeyen sayfaları da, hayatımızdan çıkarma yeteneğine sahibiz her birimiz.

Ve yeni kaderimize yeni bölümler eklemek için kitabımızdan bir sayfayı boş bırakalım.

Jorge Luis Borges, kuşların, suların ve kitapların olmadığı bir dünyada yaşayamayacağını söyleyen insanlar olduğunu söylemiştir.

Çoğumuz kitap okumuşuz ya da okuyoruzdur. Şimdiye kadar okumuş olduğumuz bütün kitaplar, bizlere her birimizin birer hikayeden ibaret olduğunu göstermiştir.

Varlığımızın büyülü bir yapısı vardır, kendimizi, her geçen gün kendi hikayesini yazan bir yazara dönüştürmemiz mümkün aslında.

“Yaşamın macerası öğrenmektir. Hayatın amacı büyümektir. Yaşamın doğası değişmektir.” – William Ward

Ama aslında tam da bu noktada büyük sorunlarımızdan bir tanesi ortaya çıkıyor. Klasik, öngörülebilir bir giriş, gelişme ve sonuç ile tek bir anlatıya sahip olduğumuzu düşünmeye başlıyoruz.

Hiç bir zaman, hiç kimse bize hayat hikayemizi her zaman belli bir mantık çerçevesinde ilerleyeceğini söylemedi. Her birimizin mutlaka ki hayatında tamamlanmamış hikayesi vardır. Silinip, yeniden yazılması gereken paragraflarınız da mevcuttur.

Ve bu hikayenin konusunun daha mantıklı olabilmesi için, yırtıp atması daha kolayımıza gelecek olan bir sürü sayfa var nasıl olsa.

Başka bir yandan ise aklımızda tutmamız gereken şey ise hayatımızın öyküsü, yalnızca tek bir insana tamamen mantıklı gelir o da kendimize...

Yaşadığımız her bir deneyim ve her bir etkileşim, aldığımız her karar, hissettiğimiz her bir his, dokunuş, ürperti, kimsenin tam olarak anlayamayacağı ve sadece bize özel olan anılar bırakır hayatımız bir noktasında.

Başkaları bizim hayatımızı bir kaos olarak görebilir, bizler belirli bir düzen de işleyen, mantıklı olaylar silsilesi görüyor olabiliriz. Sürekli olarak en başından başlayarak, şimdiye kadar yazılmış en iyi romanı bu sayede de elde etmiş oluruz.

Yani, kendi yazımızı...

Bazen hayatımızın hikayesini yeniden yazmaktan başka bir çaremiz olmadığı zaman Joan Didion, bir çok insanın "Amerikan yazınının beyaz balinası" olarak tanımladığı, tanınmış bir yazardır.

Şu an 82 yaşında olan yazar, yazı yazmayı, çok ilginç bir şey yapmak için yazı yazdı.

Joan yazı yazma eylemini aslında sevdiklerini tekrar hayata döndürmek amaçlı kullandı. Aralık 203 tarihinde Joan ve kocası, hasta kızlarını hastanede gördükten sonra evlerine geri dönmüş.

Sonrasında ise ortada hiçbir neden yok iken, Joan'nın kocası, ki oda bir yazarmış, John Gregory Dunne, evlerinin oturma odasında aniden yaşamını yitirmiş.

Hastanede zatürre teşhisi ile yatan kızları da ne yazık ki birkaç ay sonra babası ile aynı kaderi paylaşacaktı.

Bütün bu olaylardan sonra, Joan Didion 88 gün boyunca hiç durmaksızın yazdı ve en çok sevilen kitabı da böylelikle ortaya çıkmış oldu. "Büyülü Düşünce Yılı."

Psikiyaristler ve antropologlar, "sihirli düşünce" kavramını, insanların kendi düşüncelerinin çevrelerinde olup biten olayları değiştirebileceğine inanmaya başlamasına dayalı zihinsel bir tutum olarak tanımlıyorlar.

Joan Didion da ailesinin bir gün kendisi ile tekrar bir araya geleceğine ve tekrar hayata döneceklerini umuyordu.

Tabi ki böyle bir şey olmadı. Ama kitap yayınlandıktan sonra Didion, hayatında yeni bir bölüme başlamasının zamanının geldiğini anlamış oldu. Gerçek bir bölüm. Yazı yazmak, Didion için bir çeşit duygu patlaması olarak işlev görüp, acılarını gidermenin başka bir yolu oldu.

Hayat Didion'un sevdiklerinin yanında olmamasına rağmen yavaş yavaş da olsa akmaya devam etti. Yine de, yazara göre, "varlığımın ahengi şu an nasıl hissediyorsam, aynısını yazdığım cümlelerde de bulabiliyordum."

Kendi kitabımızda boş sayfaların çok önemli olduğunu değinmiştik. Bu bembeyaz, mükemmel ve bomboş sayfalar, yeni fırsatlar ile dolu bir gelecek yaratma fırsatını verir bize.

Kitabımızın daha ileri ki bölümlerinde yer alan yepyeni, heyecan verici ve daha mutlu fasıllar için ayrılmış olan bu sayfalar.

Aslına bakarsanız her yeni gün kendi hikayelerimizi yazabileceğimiz boş birer sayfadır hayatımızda.

Ancak, tabi ki bu fırsatın gözlerimizden kaçma ihtimali de bulunmaktadır. Kendimizi yeniden yazma fırsatını kaçırabiliriz, o yüzden buna çok dikkat etmemiz lazım.

Sorunlu bir çocukluk, bir aile dramı, bir aldatma olayı ya da sevilen birinin kaybı, bazen bizlere, hikayemizin son bölümüne geldiğimizi düşündürtebilir.

Hepimizin düşünmesi gereken üç strateji var. Bu strateji sayesinde bakış açımızı değiştirmemiz mümkün olabilir.

İlk adım olarak, yaşamımızın bazı bölümlerini gözden geçirmemiz gerekiyor. Hayatınızın anlatımına gerçek ve objektif bir değerlendirme yapmak adına. Bu değerlendirme çocukluktan başlar günümüze kadar devam etmesi gereken bir süreç.

Bu ilk aşama, başınıza gelen bütün felaketlerden dolayı başkalarının sizi suçlama tuzağına sakın düşmeyin. Suçu başkasına atma olayına hele hiç girmeyin. Sadece kendimize, hayatımızın her bir bölümünde kendimizi nasıl gördüğümüz üzerinde odaklanmamız yeterli olacaktır.

İkinci aşama ise temizlenme aşaması. Geçmişin değiştirilmesinin mümkün olmadığını biliyoruz. O yüzden yapabileceğimiz şey ise, geçmişimize karşı olan tutumumuzu değiştirmek.

Ve tüm bu aşamalarda kabullenmek, affetmek gerekiyor. Ve her şeyden önce, şimdiki kendimiz olmak için geçmişteki acılardan da kurtulmamız gerekiyor.

Üçüncü ve son aşama ise tamamen kişiye özel olan bir aşamadır. Hayat kitabınızı boş sayfalar ekleyin.

Bunu birçok farklı şekilde yapabileceğiniz için son derece de heyecan verici bir adım. Yeni arkadaşlar, yeni projeler, yeni yerler, yeni hobiler vb.

Yaşlandıkça ve olgunlaştıkça çok önemli bir şey öğreniyoruz. Yeni başlangıçlar da yaşamımızın birer parçası.

Kendi ihtiyaçlarımıza göre daha gerçek, daha somut ve daha fazla mutluluk halini kabul edebileceğiz. Öyle ise cesur olalım ve istediğimiz her hikayeyi yazalım.

Emin olun ki herkes kendi hikayesini yazabilir.

Dostça ve sağlıcakla kalın...

Sibel Erdem - 13.03.2018