Yüz Yıl Öncesinde Çekilen Siyah Beyaz Fotoğrafların Renklendirilmesi ile O Günleri Bize Yaşatan Muhteşem Görseller!

Ben eskiyi ve tarihi şeyleri çok seviyorum. O günlere ilgi duyuyorum, keşke o zamanlara geri gidebilsem ve o yaşananların içinde olabilsem. Tabii herkesin düşüncesi fikri başkadır. Geçmişe gidemesek de o günlerin renklendirilmiş görselleriyle sizleri baş başa bırakıyorum.

Portesiz sokaklarında öküzler, yıl 1903

Avrupa'nın göbeğinde meydanın tam ortasında öküzlerin işi ne? İşte bu yüzden eskiyi seviyorum her şey doğal, her şey sade.

İsviçre'de bulunan Staubbach Şelalesi, yıl 1900

Şu tarihi dokuya bir bakın, şimdi gidip görseniz bu güzelliği, saflığı yakalayamazsınız. Belki de dağın tepesinden akan bu güldür güldür su bile azalmış bitmiştir.

Ren Nehri, yıl 1890

Yıllar geçti ve tüm dünyanın düzeni bozuldu, eski ırmaklar kurudu ya da suyu azaldı. Doğayı rahat bırakmadık ki kendini yenilesin. Hep üzerine gittik, yok etmek için çabaladık durduk.

Gürcistan'da çiftçiler, yıl 1904

Gösteriş yoktu, insanlar karınlarını doyurmak için toprağa emek verir, sonrasında emeğinin karşılığını topraktan alırlardı. Giyimlerine, bakışlarına, saflığına ve doğallığına bakar mısınız?

Cezayir'de gemiden inenler, yıl 1896

Tarih kokuyor buram buram, sandalların üzerinde ekmek parası için çabalayan insanlar ve yine değişmeyen gerçek zengin kişilerin görkemli kıyafetleri ve yapmış oldukları seyahat sonunda onları taşımak için bekleşen fakirler.

İtalya'da bir çarşı, yıl 1899

Doğallığa bakın, insanların giyimine, benim gözlemlediğim en büyük şey, insanların samimiyeti ve dostça bakışları.

Tüccarlar, develer ve çöl, yıl 1895

Her şey zordu, günlerce hatta aylarca yürüyüş sonunda bir yerden bir yere ticaret yapmak için gidilirdi. Ama ne vardı söyleyeyim mi? Mutluluk, huzur, sevgi ve saygı vardı.

İstanbul'da kahvehane önü, yıl 1897

Bıçkın delikanlıların mekanı, nargile tutuşuna ve içişine bir bakın. Yürek işidir bu yanlış anlamayın sözlerimi. Serserilik başkadır, delikanlı olmak başka.

Cezayir'de bir sokak, yıl 1900

Evet yol yok, evler taştan ve üstlerinde balçık kaplı. Ama doğallık var her yerde, sevgi var, huzur var. Önemli olan da bu değil mi zaten?

Geçmişe her baktığımda özlem duyuyorum. Tamam zorluk vardı, savaşlar vardı, üzüntüler vardı ama aile sevgisi de vardı, kardeşlik vardı, yardımlaşma ve güven vardı. Ben özlüyorum kim ne derse desin.