Senin için bir insanı gerçekten farklı ve değerli kılan, sıradan bir günde yaşadığın o küçük an neydi?

Öğlen uçuşu var... Dağa doğru çıkıyoruz. Pilotların ve yolcuların çoğu önden gitti, biz de kalan birkaç pilot arkadaşla sonradan yola çıktık. Bizde sistem şöyle işler. Yolcular kura gibi bilet seçer, şansına hangi pilot çıkarsa onunla uçar.

Aşağıda bizim çocuklar kendi arasında laf dalaşına girmiş bile. Yolculardan biri gerçekten çok dikkat çekici, taş gibi bir Rus kız. Herkes ben uçuracağım havasında. Biletler çekildi... Şans bu ya, kız bana çıktı. Ben o sırada hiç oralı değilim, bileğim hafif ağrıyor, ona masaj yapıyorum. Hayatı ve mesleğimi çok kastıran biri değilimdir. Her zamanki gibi keyfim yerinde, eğlene eğlene piste çıkıyorum.

Piste geldiğimizde pilot arkadaşlardan biri yanıma geldi. Ona da Çinli bir erkek yolcu çıkmış. Mahcup bir edayla kanka yolcuları değişelim mi? dedi. Olur, değişelim dedim.

Bakın, buradaki mevzu güzel bir kızla uçmak ya da uçmamak değil. Gelip geçen kadınlar, güzellikler inan umurumda olmaz. Benim için asıl mesele şuydu... Bu arkadaşımın karakteri ne? Bir durum karşısında nasıl davranıyor? İnsanları gözlemlemeyi, analiz etmeyi severim.

Neyse, değiştik. Çocuk kızı aldı, havalandılar. Gökyüzünde mutlu mutlu uçtular, inişte sohbeti ilerletmişler, keyifleri gıcır.

Uçuşlar bitti, aşağıda bizim ekip kafede kahve içiyor. Yanlarına doğru yürüdüm. Benimle yolcusunu değişen arkadaşın yanına oturacakken, beni fark ettiği an hafifçe sandalyesini geriye çekti, rahat oturayım diye yer açtı. Yüzündeki o samimi minnettarlığı gördüm.

İşte o an iyi ki değişmişim dedim. Kızın güzelliği biter gider, ama bir insanın sana gösterdiği o küçük saygı ve incelik kalır. Bugün bir kızla uçmadım belki ama ekibimdeki bir adamın kumaşını görmüş oldum.