Sosyal medyada sürekli "mutluyum" iddiasında bulunanlar, gerçekte hangi travmayı örtüyor?

O halde senin rekabet dediğin şey, varoluşunu çelik ve paraya ipoteklemek olsa gerek. Araba gerçekten senin ise borcunun uzantısı. Güvensizliğin sergilenir. O döngüde herkes aşağıda kalır zira gerçek değer tüketilemez.

Kadınlar paraya bakıyor diyerek kendi irade kaybını objeleşme seçimini meşrulaştırıyorsun. Arabayı koyarak adam yerine konmayı değil objeye dönüşmeyi seçiyorsun. Artık sen değil arabanın değeri konuşuyor. Değerini nesneye bağlayan = o objenin kölesi olur. Toplumsal kaygını aşırı dozda uyuşturma çabasıdır beyanın. Tüketim hızında boğulmaya devam et.

Sorum mutlu taklidi yapanların motivasyonunu hedeflemekti. Mutlu değilim diyorsan, sorunun gerçeği ifşa etme gücünü şahsen kabul ettin. Sorun sizin hakikatinizde.

Mutsuzluğunu yaratan insanların haysiyetsizliği değil, kendi haysiyetini dış dünyanın standartlarına teslim etmen. Mutsuzluğun kaynağını dışarıda ararsan, sorumluluktan kaçmış olursun. Sorumluluğu başkasına atman, asıl sorunun devam etme garantisi, beyefendi.

Felsefik görünmeye çalışma iddiana şu cevabı vereyim. Varoluşsal karmaşıklığı basitleştirmeye çalışmandan kaynaklanıyor. Aldatılma konusudna ise basit bir üzüntü de değil temel güven yapısının çöküşü. Tabii bu boyuttaki bir çöküş de, iki kelimleyle özetlenemez. Tanımadan varsayım yapmakla suçluyorsun. Oysa sen iki kişinin ahlaki çöküşünü tüm insan ırkının haysiyetsizliği kuralına dönüştürdün. En yıkıcı varsayım da aslında budur. Yine de yaşadığın travma sana sorumluluktan kaçıp tüm dünyayı kara listeye alıp suçlama yetkisi vermez. Yeniden inşa et kendini.

Belki de sana sunduğumun kendisinden kaçtın. Argümanın bitti ilkel ses olarak kes sesini dersin. Yüzleşme iradesi yok. Ne diyelim bol şans.