Ortadan kaybolmak isterseniz, nereye gidersiniz?

Ortadan kaybolmak istesem deniz kenarına giderdim. Ne konuşan olurdu ne yargılayan, sadece dalgaların sesi kalırdı geriye. Rüzgâr yüzüme çarparken düşüncelerim dağılıp giderdi, sessizlikle baş başa kalırdım. Kalabalığın içinde bile görünmez olmayı değil, gerçekten sessizliği duymayı isterdim. Çünkü bazen insan kaybolarak bulunur, konuşmayarak anlatır. En derin huzur da çoğu zaman yalnız kalabilme cesaretinde saklıdır.

Belki bir kütüphane gibi: dışarısı gürültülüyken içeride sadece sayfaların sesi vardır.
Belki de gece vakti, kimsenin uyanık olmadığı bir şehir — sokak lambalarının altında hafif bir rüzgâr eser, hava serindir, düşünceler dağılır.