Zamanın dursa, ne yapmak isterdin?

Zaman dursa, en çok sevdiklerimin yanında o anı uzatmak isterdim. Bir gülüşün, bir bakışın, bir sarılmanın içinde kalıp hiç bitmemesini sağlamak bana en büyük mutluluk olurdu. Hayatın telaşında fark etmeden akıp giden küçük anların aslında en kıymetlilerimiz olduğunu biliyorum. O yüzden zamanı durdurabilsem, kalbime en çok dokunan anların içinde saklanır, sessizce onların tadını çıkarırdım. Ne geleceği düşünür, ne de geçmişin ağırlığını taşırdım; sadece o anın saflığında huzuru doya doya yaşardım.

Eğer zaman dursa, önce etrafı sessizlik içinde izlemek isterdim. İnsanların hareketleri, kuşların kanat çırpışı, rüzgârın savurduğu yapraklar… Her şey donmuşken ben akıp giden hayatı uzaktan seyretmek isterdim. Sonra kendime dönüp gerçekten ne istediğimi, neyi ertelediğimi düşünürdüm. Belki de en çok huzur bulduğum yerlere gidip kimse dokunamazken sakince oturmak isterdim. Zamanın akmaması bana, aslında hayatın ne kadar hızlı geçtiğini daha derinden hatırlatırdı.