Denize bir kağıt içinde şişe atacaksın, içine yazacağın cümle ne olsun?

Gezilerden birinde bir gün bir baktım, ıssız bir adada kalmışım. Aslında şehir karşıdan görünüyordu, ama şehirle aramızda geniş bir deniz vardı.Tek yolun denizi yüzerek geçmek olduğunu düşünüyordum.Yoruldukça kumluk sahile oturup karşıdaki kıyıyı seyrediyordum. Önümde büyük bir su kütlesi uzanıyor, gökyüzünün bittiği yerde şehrin inişli çıkışlı yapıları benimle alay eder gibi duruyordu. Hele geceleri yüksek binaların ışıklarını gördükçe hüzünleniyor, o binaların içinde yaşayanların kahkahalarını, sohbetlerini işitir gibi oluyordum. Kıyıya her oturuşumda şehre kadar yüzüp öteki insanlara ulaşabilmek için denizde hangi hızla, ne kadar süre yol almam gerektiğini hesaplamaya çalışıyordum.Sabahlardan bir sabah kumların arasında bir parlaklık dikkatimi çekti. Kıyıya vurmuş cam bir şişeydi bu. Şişeyi elime aldım, baktım içinde bir kağıt var, üzerinde bir mesajın yazılı olduğu anlaşılan bir kağıt. Hemen şişenin mantarını çıkardım, şişeyi silkeleyip içindeki kağıdı avcuma düşürdüm, kağıdın üzerindeki yazıyı heyecanla okumaya başladım:“Ey bu kağıdı elinde tutabilme, üzerindeki yazıyı okuyabilme bahtiyarlığına nail olan talihli şahıs! Başka kimselerin hayallerinde bile göremeyecekleri bir imkana kavuştun şu anda. Ne istediğini iyi düşün. Yalnızca bir dileğin için de olsa imkansızı unut. Karşında, denizin içinde senin tek dileğini gerçekleştirmek için bekleyen sihirli bir okyanus balığı göreceksin.”O anda kafamı kaldırıp denize baktım, gerçekten de o sığ kumsala nasıl gelebildiğini hiç anlayamadığım koca bir balık karşımda duruyor, gözlerimin içine bakarak adeta beni inceliyordu. Kağıdı okumaya devam ettim:''O balık okyanuslara dönebilmek için senin bir dileğini, ama tek bir dileğini yerine getirmek mecburiyetindedir. Hemen ona dileğini söyle.”Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı. O sıralarda tek düşündüğüm şey yüzerek şehre ulaşabilmek, böylece yalnızlıktan kurtulmaktı, zihnim bununla doluydu. Karşıma çıkan bu fırsatı en uygun biçimde değerlendirmek için “Yüzebilmek istiyorum!” demeyi planladım, ağzımı açtım… Fakat o sırada kafam karıştı, dilim dolaştı, ağzımdan “Yüzebilmek istiyorum!” yerine “Yazabilmek istiyorum!” sözleri döküldü. Ben ne dediğimi farkedene kadar karşımdaki balık yüzgecini şıklatmış, bana arkasını dönmüş ve okyanuslara doğru gözden kaybolmuştu.Olduğum yere çöktüm kaldım, ne hissedeceğimi bilemiyordum. Sevinsem mi, üzülsem mi diye kararsızlık içindeydim. Kumsala baktım, az önce bulduğum kağıdı elime aldım, gördüm ki kağıt kendi kendine çoğalıyor, şişe de öyle! Her birine dokundukça çoğalan kağıtlarım ve şişelerim olmuştu. Çevreme baktığımda anladım ki sihirli okyanus balığı bana tükenmez bir yazı takımı da bırakmıştı.yazmaya başladım. Doldurduğum her kağıdı bir şişeye koyuyor, ağzını mantarla iyice kapattığım şişeyi suya bırakıyordum, şehre doğru gitsin diye. Üç, beş, on Gönderdiğim şişelerin sayısı günden güne arttı. Her yeni şişeyi şehre ulaşacağı,içindeki yazıyı birilerinin okuyacağı umuduyla suya salıyordum.

tüm sorunlarim bu sise acildiktan sonra denize aksin gitsin gibi bisey yazardim veya

icimi döker: yarabbbbi ben niye evlendim diye yazardim belkide :P :D