Saçını hiç plansızca kestirdin mi?

Bir kez tamamen sıfıra vurdurmuştum. Buna tam anlamıyla 'plansız' denemez, ancak anlık bir heves ya da fuzuli bir kararsızlık da değildi. Aksine, hayatımda verdiğim en net ve tereddütsüz karardan biriydi.

O dönem yan komşumuzun lösemi tedavisi gören küçük bir kızı vardı. Hastalığın getirdiği o yıpratıcı süreçte saçları tamamen dökülmüştü. Benimse o sıralar belime kadar uzanan, açık kahverengi ve oldukça gür saçlarım vardı. Yanıma her geldiğinde o saçlarla oynamaya bayılır, kendi saçlarını kaybettiği için içten içe derin bir keder yaşardı. Onun o çaresiz bakışları zihnime kazınmıştı.

Bir gün yol üstündeki bir kuaförün camında 'Kişiye özel peruk yapılır' ilanına rastladım. Belki algıda seçicilik, belki de çözülmesi gereken bir meseleye denk gelen bir tesadüf... İçeri girip saçlarımı gösterdim ve bu saçlardan o çocuk için bir peruk yapıp yapamayacaklarını sordum. Mümkün olduğunu ancak işlemin sonunda saçlarımın çok ciddi oranda kısalacağını belirttiler. Tek bir saniye bile düşünmeden koltuğa oturdum.

Peruk için gereken kısım alındıktan sonra geriye kalan o biçimsiz ara boyu ne estetik ne de fonksiyonel buldum. Zaten asıl amaç o küçük kızı o boşluk hissinden kurtarmaktı. Madem o bu zorlu süreçte saçsız kalmıştı, onunla aynı zeminde durmak ve bu savaşı tek başına vermediğini hissettirmek adına kalan her şeyi de tamamen kazıttım.

Peruğu teslim aldığında gözlerindeki o saf ışıltıyı ve beni o halde görünce bastığı o kocaman kahkahayı gördüğüm an, verdiğim kararın doğruluğundan bir kez daha emin oldum. Hayatımda kaybettiğime zerre pişman olmadığım, feda edildiğinde yerine çok daha asil bir nizam bırakan yegane şey o saçlardı.