Yaşamak artık işkence gibi geliyor y?

çevremde kimsem yok bir arkadaşım var onunda kendi hayatı var evli yeni boşandım çok zor şeyler yaşayarak boşandım maddi imkanım yok gece uykusu yok sabah uyuyuo öğlen uyanıyorum panik atagim var herşeyden korkuyorum sürekli başım dönüyor gibi oluyor ya da gerçekten dönüyor hastaneye gitmeye korkuyorum ilaçlardan sürekli midem ağrıyor artık resmen yaşamak eziyet benzer şeyleri yaşayan var mı nasıl kurtulacam psikoloj demeyin ilaç verip uyuşturuyor bissye yaramıyor bu hisler yalnızlıktan mı yoksa ciddi hastalık olabilir mi çok bişey yiyemiyorum midem ağrıyor kalbim sıkışıyor nefes alırken yoruluyorum basım sürekli dönüyor gibi geliyor bayılırım diye düşünüyorum sürekli ailemle yaşıyorum şu an ama onlarida üzmek istemiyorum bişey belli etmemeye çalışıyorum gündüz yeterince uyuyorum ama gece uykusuyla aynı olmuyor diyor herkes benzer şeyler yaşayan var mı ben napcam lütfen korkutmayın şu mübarek gün artık yaşamak istemiyorum çok zor geliyor çevremde guvenecegim kimse yok bişey olursa hastaneye götürrüm falan diyecek hiç iyi değilim napıyım ben aklıma bütün hastalık geliyor ya kalpse ya kanımda mikrop varsa hastaneye yatırırlarsa ya birde. Bayilirsam diye delirmiş gibi hissediyorum