Bu sitede 21 yaşında olup da bir işte çalışmayan asosyal yıkık kimse yok mu ya? Herkes mi işte çalışıyor bir şeylerle meşgul?

Kendim gibi birilerinin olduğunu bilmek güzel yalnız hissediyordum

Seni biliyorum ara sıra görüyorum burada peki ailen ne diyor bu duruma? Evde fazlalıkmışsın gibi hissediyor musun?

İş bulamadın mı yoksa çalışmak mı istemiyorsun? Zaman kaybı gibi mi geliyor çalışmak? Ben de azla yetiniyorum istediğin bir şey var mı diyorlar da utanıyorum söylerken

İnanamıyorum ya o derece mi? Ben bu kadar değilim evet korkularım var ama bir kez adım attım mi gerisi çorap söküğü gibi geliyor insanlar benden korksun ben niye onlardan korkuyorum diyorum hem gerçek hayat sanaldaki kadar acımasız değil çünkü gerçek hayatta senin özgüvenini kırmaya çalışsalar karakolluk bile olabilirler o yüzden burdan atıp tutarlar üzebilirler. Sosyal fobin olduğu için söyledim bunu ama sanırım düzelmeyecek gibi çünkü bu psikolojik bir sorun olmuş artık hastalık boyutuna ulaşmış bence

Bence kişilik yapısıyla alakalı değil ailenin yetiştirmesiyle de alakalı beni de zorlamasalar hep evde bilgisayar başında asosyal asosyal takılıcaktım ha dışarı çıkıp arkadaşlarımla vakit geçirmem çok da iyi olmadı çünkü beni kötü yollara sürüklediler hep zamanımı boş şeylerle harcadım bazen derslerimi aksattım okula gitmedim falan ama dediğim gibi kendine yazık edersin bunu kabullenme ve değişeceğini düşün. Burcun ne bu arada? Yengeç falan mı?

Geçmiş olsun üzüldüm durumuna ama sen rahatsızlık duymuyorsan benim önerebileceğim bir şey yok maalesef kişinin kendinde bitiyor her şey

Ev hayatı bazen hapis hayatı gibi oluyor insan doğasına uygun değil sadece dinlenmek için güzel onun dışında sürekli evde durmak vücudu da güçsüzleştiriyor erken kemik erimesi yaşayabilirsin

Binanın önüne in en azından bahçesi varsa dolaş biraz nolcak ki

22 yaşındayım ve senin yaşantını yaşıyorum ama bu böyle elbet gitmez Psikoloğa gittim ama hiç iyi davranmadı. Açıkçası çoğu pek umursamıyor ilgilenmiyor seninle. En azından evde az da olsa nadiren de olsa çıkıyim dedim dışarı Spora başlamayı düşünüyorum bize yakın Bi yerden başlamak lazım. İnsanlar size değer vermiyorsa bu sizin değersiz olduğunuz anlamına gelmiyor. Belki gençliğinizi yaşayamadınız ama şu an ki durumunuzu da değiştirmek biraz da sizin elinizde. Ben yeniden başka bi psikoloğa gitmeyi düşünüyorum. Sizde bence buradan başlamalısınız. Belki size bu küçük bir adım gibi gözükecek ama sizin durumunuza göre büyük bir adım

Çok şükür kaderdaşımı buldum 🙂

Aynısı ya benim de WhatsApp da adam akıllı konuşacak görüşecek kimse yok hep liseden kalma 3 - 5 kişi var. Tek başıma çıksam canım sıkılıyor ailemle çıksam çocuk gibi hissediyorum ve rahat olamıyorum. Berbat bir haldeyim okul bitene kadar dandik bir işe girip çalışayım dedim kimse de almıyor

Benimkilerin de bazıları çalışıyor ne biliyim kötü hissediyorum

Gezmek için de para lazım. Ben lisedeyken full geziyordum para çabuk bitiyordu bir de düzgün arkadaşlarım yoktu hepsi çingene gibiydi uzaklaştım sildim numaralarını rehberde çok az kişi kaldı

Evet o da güzel bir şey iki sohbet etsen kendine gelirsin. Ailemle sohbet edeyim diyorum hep aynı şeyler yasaklamalar kısıtlamalar eleştiriler

Ankara

En kötüsü de bu. Benim başka şehirden sevgilim vardı yanıma hiç gelmedi mesela ben de ayrıldım

Aldatıldım zaten iyice yalnız kaldım ya

Evet internet ve sosyal medya yaygınlaştığından beri kimse dışarı çıkıp da arkadaşlarıyla takılıp gezmiyor piknik yapmıyor eğlenmiyor. Millet orada burada özelimi paylaşıyor haliyle insan da güvenemiyor. Hiçbir şey eskisi gibi değil ya insanlık bitmiş

Maalesef

Ya işsiz olmak bir yandan çok rahat bir yandan da acı verici bilmiyorum sonu ne olacak