Modern dünyada ruhunu sermaye ve şöhret için şeytana satan insanlar var mı?

Ne zaman kalabalığa karışsam ya da sinemaya, tiyatroya, operaya gitsem ışıklar kalanınca düşünürüm. Şimdi bu kadar insan (belki yüzlerce belki binlerce kişi) şu an bu anda benimle. Nereli olduğu, hangi dili konuştuğu ya da neye inandığı fark etmeksizin burada. Ve sahnede ona her şeyi gösterebilirsin. Bu karanlıkta herkesin dikkati ışıkta olacak, onlara ben ne anlatmak isterdim? Medyayı nasıl yönetmek, kullanmak gerekirdi?

şu an izlediğim sahne bana ne kattı, herkesin hayatından çalınan 1 saat mi oldu yoksa yaşayacağımız zamanların ön gösterimi tadında bir deneyim mi kattı? Yani düşündükçe düşünüyor insan. Ama pes etmemek gerek. Kalabalığa, topluma yenik düşmeyen nereden geldiğini bilen, ruhuna ihanet etmeyen insanlar. Özellikle genç nesil bahsedildiği kadar yenilmiş, sindirilmiş değil. Buna inanıyorum ben.