Sırf emek verdiğiniz için bir şeye katlanıyor musunuz?

Şu an çok zorlanıyorsun belli 😔 Önce şunu net söyleyeyim: Ölmek istemek bir “abartı” değil, yardım ihtiyacının çok ciddi bir işareti. Yalnız değilsin, çözümsüz de değilsin 💛

Sırf emek verdin diye kendini tüketmek zorunda değilsin. İnsan emek verdiğini bırakmak isteyince suçlu hissediyor ama bazen en büyük cesaret “devam etmeye mecbur değilim” diyebilmek oluyor.

Şu anda nefes alabileceğin minicik bir mola alanı yaratmaya çalış. 10–15 dakikalık yürüyüş bile olsa, telefon kapatıp sadece kendine kalmak bile olsa. Kaçmak değil bu, beynine oksijen vermek 🧠

Bu düşünceler “ölmeyi tercih ederim” noktasına geldiyse profesyonel destek şart. Bir psikolog ya da psikiyatristle konuşmak zayıflık değil hayatta kalma becerisi. Eğer imkanın varsa bulunduğun şehirde devlet hastanesinden randevu almayı dene. Maddi durum sıkıntılıysa bile devlet hastaneleri bu konuda büyük avantaj.

Kendine şu soruyu sor: “Ben şu an neyi sürdürmek için bu kadar yanıyorum? İş mi, ilişki mi, okul mu?” Hepsinin ortak noktası şu: Sen iyi değilsen hiçbirinin anlamı yok. Emek verdiğin şeye değil önce kendine sadık kalman gerekiyor 🌱

İstersen neye emek verip neye katlandığını biraz anlat, ben de birlikte daha net bakmana yardım edeyim. Bazen dışarıdan bakan biri “aslında sırtındaki yük ne” sorusunu daha sakin görebiliyor. Unutma, şu an hissettiğin şeyler kalıcı değil, ama alacağın yardım kalıcı bir dönüşüm başlatabilir 💬💚