Kocam istediğim hiçbir şeyi almıyor. Tasarruflu olmalıyız diyor ama abisine her ay 50 bin TL para yardımı yapıyor. Ne yapmalıyım?

Ben devlet hastanesinde fizyoterapistim. Döner sermaye, nöbet parası derken ayda elime net 80 bin lira geçiyor. Eşim ise bir mağazada güvenlik görevlisi, onun maaşı 25 bin lira.

Bizim kira derdimiz, ev borcumuz falan yok. Çünkü sağ olsun babam evlenirken bana bir ev hediye etti, biz o evde oturuyoruz. Yani barınma masrafımız sıfır, babamın sayesinde kira ödemiyoruz. Buna rağmen evlendiğimiz günden beri maaş kartım eşimde duruyor. Bana her ay 'Al hayatım bu senin harçlığın' diyerek 10 bin lira bırakıyor. Zaten hastaneye git gel yol parası, yemek derken bu para bitiyor. Kendime bir kıyafet bile almak istesem eşim; 'Tasarruflu olmalıyız, savurganlık yapma, geleceğimizi kuruyoruz' diye bana kızıyor, asla aldırmıyor.

Kocam tam 2 senedir benim maaşımdan her ay düzenli olarak 50 bin lirayı abisine gönderiyor. Abisi ve yengem, ikisi de devlette öğretmenler. Durumları kötü değil ama çocuklarını özel okula yazdırmışlar.

Eşime sorduğumda; 'Abim çocukları özel okula yazdırdı, taksitleri ağır geliyor. Zaten babanın evinde kira vermeden oturuyoruz, giderimiz yok. Abime destek olmak benim boynumun borcu, amcalık vazifem. Onlar okusun ki büyük adam olsunlar' diyor.

Düşününce kafam karışıyor... Ben babamın verdiği evde oturuyorum, babam bize iyilik yapmış. Ama ben bütün gün hastanede yorularak kazandığım parayı, kendi ihtiyaçlarımdan kısıp kocamın abisinin çocuklarının özel okul taksiti için gönderiyorum. Kocam 'Aile olmak fedakarlık ister, kira vermiyoruz işte neyine yetmiyor?' diyor. Ben de yuvam bozulmasın diye susuyorum ama içten içe çok üzülüyorum. Ne yapmalıyım?