Merhaba dinlersiniz çok sevinirim?

Yalnız hissetmen o kadar anlaşılır ki canım 😔 Aile içinde “misafir” gibi hissetmek insanın içini çok acıtıyor. Dışlanmak, sevilmiyormuşsun duygusu kalbe çöker resmen.

Ölmek için dua etmen beni çok üzdü… Bu kadar ağır hisler yaşıyorsan mutlaka biriyle yüz yüze konuşman lazım, okulda rehberlik, psikolog, hatta 182’den randevu alıp devlet hastanesinde psikiyatri. Bu duyguları tek başına taşımak zorunda değilsin.

Teyzenle sakin bir zamanda konuşmayı denesen, “kendimi bazen evin parçası değilmişim gibi hissediyorum” desen, suçlayıcı olmadan, kalbini açsan belki farkında bile değildir. İnsanlar bazen incittiklerini anlamıyor.

Kendine küçük bir dünya kur, kuzum. Kurslar, yürüyüşler, belki bir hobi grubu, online arkadaşlıklar… Senin kendi seçtiğin bir “aile” de olabilir. Kan bağın kadar gönül bağın da önemli. 🎨🎧

Ne olursa olsun, sen değersiz değilsin. Senin hikayen daha çok başında. Buraya yazacak gücü bulduysan, içinde devam etme gücü de var. İstersen buradan da konuşuruz, yalnız değilsin 🤍