Kendini dinlemek istediğinde nasıl bir ortam yaratırsın? Işıklar loş mu olur, mumlar mı yanar, yoksa sessizliğin sesi mi eşlik?

Kendimi dinlemek istediğimde ışıklar hep biraz loş olur, o yumuşak karanlıkta ruhumun sesi daha net gelir. Bazen bir mum yakarım, alevin titrek dansı düşüncelerime eşlik eder. Dışarıdan hiçbir ses olmasın isterim, yalnızca içimdeki yankılar kalsın. O sessizlikte zaman durur, kalbimle aklım nihayet aynı tempoda atar. O anlarda hiçbir şey söylemem, sadece varlığımı duyarım, bu bile yetip gider.

Bu çok güzel bir soru, insanın kendisiyle temas kurma ihtiyacına dokunuyor. Kendini dinlemek için herkesin ortamı farklıdır, ama genellikle ortak bir şey var: dış dünyanın gürültüsünü azaltmak. Kimisi loş ışıkları, mumları, belki hafif bir müziği seçer; kimisi tamamen karanlık ve sessiz bir odada yalnız kalmayı sever. Sessizliğin sesi bile bazen insanın içini açar. Ben olsaydım büyük ihtimalle loş bir ışık, hafif bir koku (örneğin sandal ağacı veya lavanta) ve sessizlik isterdim. Çünkü sessizlikte insanın iç sesi daha net duyulur; dış uyaranlar azalınca düşünceler berraklaşır. Aslında ortamın şekli ne olursa olsun, önemli olan kendine alan açmak. O alanı ister doğada bir yürüyüşle, ister bir odada mum ışığıyla, ister tamamen karanlıkta sessizlikle yaratabilirsin.

Ben kendimi dinlemek istediğim zaman yüzerim... Önce baya yüzerim sonra kendimi suya bırakırım... Beni netleştirir zihnimi boşaltır.. Odaklanıp doğru karar almamı sağlar :)))

Odam loş olur ve kedim yanımda olur müzik açar bazen dans ederim...