Eskiler artık yok, fark ettin mi sende?

Evet… fark ettim. Hem de çok.
Eskiler artık yok; sokakta oynayan çocukların sesi, bir tabakta paylaşmanın samimiyeti, göz göze gelmenin ağırlığı, sevmenin ağırlığı… Hepsi birer birer azaldı.

Birine “özledim” demek, artık zayıflık gibi görülüyor.
“Özür dilerim” yerine, gurur susuyor.
İlişkiler hızla başlıyor, hızla bitiyor; emek vermek eski kafalılık gibi algılanıyor.
Sohbetler kısa, vedalar yarım, duygular yüzeysel...

Eskiden insanlar birbirine zaman ayırırdı, şimdi vakit bulursa “görüşürüz” deniyor.
Ses tonu bile değişti insanların; yorgun, temkinli, mesafeli...
Çünkü herkes bir yerinden kırık artık.
Ve kimse eskisi gibi “tam” değil.

Belki de en çok, içtenliğin yok oluşunu fark ettim ben…
Eskiler artık yok, çünkü "değer" kavramı unutuldu.

Merhaba,

Evet yok, hep dile getiriyorum. Eskileri seviyorum, eskisi gibi olmayı, eskiden sevdiklerimi hâlâ seviyor ve dinliyorum. Güzellikler iyilikler güzel olan hemen hemen her şey eskide kaldı...

Zaman hepsini yok etti ya da zamanla insanlar ya da insan olamayan insanlar!

Böyle güzel bir paylaşıma bu kadar az yanıt alması da en büyük kanıtı!

Evet çok güzel söylemiş ki bende onlardanım!

Bir gülüşün yeter ölümü unuturum, bir damla gözyaşında boğulurum!