Bu saate dışarda neler yapılır?

Gece yarısına yaklaşırken sokaklar sessizleşir, şehir bir battaniyeye sarınmış gibi ağırlaşır. Ama bu saatler, herkesin eve çekildiği, hayatın sustuğu zamanlar değildir her zaman. Aksine, bu saatlerde dışarının kendine has bir büyüsü vardır. Kalabalıkların gürültüsünden uzak, vitrindeki ışıkların bir başka parladığı, kaldırım taşlarının sessiz bir hikâye anlattığı saatlerdir bunlar. Eğer kafan doluysa, yürümek en iyi ilaçtır. Adımlarını sessizliğe bırakmak, sokak lambalarının altında kendi iç sesinle baş başa kalmak… Belki bir sigara yakarsın, belki sadece nefes alırsın. Ama yürüdükçe içindeki karanlık aydınlanır biraz biraz.

Şehir merkezine yakınsan 24 saat açık bir kafeye gidebilirsin mesela. O saatlerde içeride oturan birkaç insan olur, kimisi bilgisayar başında sabaha yetişmesi gereken bir işin peşindedir, kimisi kendiyle konuşurmuş gibi kahvesini karıştırır. Biraz oturursun, çay ya da sade bir kahve söylersin. Kitabını açarsın belki, ya da pencereden dışarı bakıp geçip giden hayalleri izlersin. Bu saatlerde bir bardak içecek, bir terapi gibidir. Kalabalıkla değil, kendi yalnızlığınla baş başa kalırsın. Kafede tanımadığın biriyle iki cümlelik bir sohbet bile gecenin sessizliğinde yankılanır, belki aklında kalacak yeni bir cümle olur.

Eğer şehrin biraz daha kıyısındaysan, deniz varsa yakınlarda, sahile gitmek gibisi yoktur. Bir banka oturursun, dalgaların sesi sarar kulaklarını. Gecenin rüzgârı biraz ürpertir ama iyi gelir. Gökyüzüne bakarsın. Yıldızlar, gündüz görmediğin kadar net ve parlaktır. Sanki gökyüzü de bu saatleri beklemiş gibidir, sana bir şey anlatacak gibi. Telefonunu sessize alırsın belki, sadece o anın içinde kalırsın. Ya da müzik takarsın kulaklarına, her şarkı bir anıya dokunur. Gecenin sessizliğiyle şarkılar daha çok içine işler. Hüzünlüyse şarkı, gözlerin dolabilir. Ama bu da bir arınmadır.

Bir diğer ihtimal, eğer yalnız kalmak istemiyorsan, geceyi seven bir arkadaşını ararsın. “Bir tur atalım mı?” dersin. İki kişi olmak geceyi daha güvenli kılar, bazen susarak yürümek bile yeterlidir. Birlikte markete girersiniz belki, gece atıştırmalığı alıp arabanın içinde sohbet edersiniz. Hayat üzerine, ilişkiler üzerine, ya da sadece saçma sapan bir şeyler üzerine konuşursunuz. Zaman durur sanki.

Bu saatler yalnızlığın ağırlaştığı, düşüncelerin derinleştiği, ama aynı zamanda insanın kendine en çok yaklaştığı saatlerdir. Dışarıda yapılacak şey çoktur aslında. Yeter ki biraz cesaretin olsun. Çünkü gece, en çok cesur olanları sever.