Geceye bir şarkı bırakın desem?

Eğer geceye bir şarkı bırakmam gerekseydi, ben **“Yalnızlık Senfonisi Feridun Düzağaç”** derdim. Çünkü bu şarkı, gecenin o sessizliğini, insanın kendi içine dönme hâlini en iyi anlatanlardan biridir. Gece dediğin şey sadece karanlık değildir; biraz özlem, biraz pişmanlık, biraz huzur, biraz da umut karışımı bir zamandır. İnsan gündüzün gürültüsünde duyamadığı duygularını, gece sessizliğinde net duyar ya… işte o an bu şarkı devreye girer.

Feridun Düzağaç’ın sesi de öyle bir tınıya sahip ki, sanki senin duygularını senden önce fark ediyor gibi. Hani dışarıda rüzgar hafif hafif eser, camdan sarı sokak lambasının ışığı içeri süzülür, elinde sıcak bir içecek, belki kahve… ve o şarkı çalmaya başlar. O anda dünya biraz yavaşlar, düşünceler biraz derinleşir. Ama eğer gecen hüzünlü değil de huzurlu bir tonda geçiyorsa, o zaman **“Cem Adrian Bana Ne Yaptın”** da yakışır. Hem sakin, hem içten, hem de duyguları ağır ağır anlatan bir şarkı. Böyle gecelerde sözlerden çok hisler konuşur zaten. Geceye bırakılan her şarkı aslında bir mesaj gibidir: ya “özledim”, ya “artık geçti”, ya da “iyi ki vardın.” Herkesin gecesi başka bir tonda olur ama müzik o tonda hep yankılanır.