Sokaktan geçerken elinize mikrofon verseler, hangi şarkıyı söylersiniz?

Sesim kötü de olsa, mikrofonu elime verdiklerinde durmam, yine de söylerim. Çünkü o an mesele sesin güzelliği değil, içimden geleni haykırmak olur. Belki notaları tutturamam, belki insanlar dönüp bakar ama umurumda olmaz. İçimde biriken duyguyu bastırmak yerine, o şarkıya dökerim. Sesimle değil, yüreğimle söylerim. Zaten en dokunaklı şarkılar, kusursuz seslerden değil, gerçek acılardan, gerçek sevdalardan doğar. O an sahne değil, sokak da olsa; ben o mikrofonu kalbimle tutarım.

Hayat bazen öyle insafsız ki
Küçük bir boşluğundan yakalar
Hissettirmez en zayıf anında
Seni ta yüreğinden yaralar
Ellerin, kolların bağlansa da
Başında kasırgalar kopsa da
Sen tüm gücünle karşı koysan da
Seni acımasız sevdaya salar
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun
Haklısın, biraz geç karşılaştık
Oysa hiç konuşmadan anlaştık
Bazı şeyler var ki söylenmiyor
Biz senle sözleri susarak aştık
İnsan acılarla kıvransa da
Ve o aşkta bir daha doğsa da
Dünyasını yeniden kursa da
Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun