Soru detaydaa okursunuz?

Üzum'un en sevmedigissevmedigisesti o çan sesi... Belki o çan bir orkestranın vurmalı çalgilarindan biri olsa boşuna gidebilirdi, tat alabilirdi, ama Üzüm'un kafasına bura bura uyandıran bir an olunca, ses, çok sevimsiz oluyordu... Üzüm, kalkar kalkmaz hınvka çanin pimine basar, onu susturuldu. Bir keresinde saati kaldırıp yere atmıştı... Annesi de babası da koşup gelmişlerdi yatak odasına.

Adının hikayesi vardı ama unuttum

Annesi hiç konuşmazdı. Hiçbir yaz tatile gudememişlerdi, şuracığa, Urla' ya, Çeşme' ye bile... Bir kez halasının Foça' daki yazlığına gitmişlerdi, o denli. Onda da sabah gitmişler, akşam dönmüşler, annesi yine havasıyla tartışmış, bu kez baş sallama babasına düşmüştü. Hiç sevmezdi annesi Üzüm' ün halasını. Elbette halası da annesini sevmiyordu. Sürekli aralarında bir çekişme vardı. Üzüm' e göre bu çekişme yersizdi. Ama annesi öyle demiyordu. Onu her zaman çekiştiriyordu.

Telefonu kapattı, Üzüm' e:
"Bufeci," dedi, " aşağının ışığını takınca geldiğimi anlamış. Erkencisin diyor." Üzüm:"Benim yüzünden "dedi.
"Yoo, evde sıkıldığını günler de erkenden gelirin, kitap okurum burada."

Demirden elini çekmiş, otobüsün sürgüsürgülü penceresini açmıştı Yüzüne tatlı bir tek çarpmıştı. Sonra bu yel burnuna, boğazına dolmuştu. Omzunda bir el duyumsamıştı. Ilk kez o zaman mi rengi ayirdetti: Yaşlı bir adamın maçı gözleri parola parola parildıyordu, iki gülen boncuk gibi. Boş koltuğu işaret ediyordu. Boş yeri görmedi Üzüm. Bir anda mavi renk gitti, gri oldu, Üzüm başını tekrar cama çevirdi.

Üzüm parmağını dilin butonuna uzatırken birden döndü, Fırat' a saŕıldı. Kulağında Fırat' ın fısıltısı:
"Kışın, denize, Kuşadası' na" diyordu. Butona iki kez uzun uzun bastı. Içeeiden Ezgi' nin çığlığı duyuldu:
" Ablam geldi, ablam geldi!.."

Bişey değil..

"Nereye gidiyorsun?" diye sormuştu kendi kendine.
Sonra yine kendi yanıtlamıştı sorusunu:
"Bilmiyorum..."

"Yanında cips, çerez falan ister misiniz?""